ทันทีที่ประตูห้องปิดลง แทนรักก็ละสายตาจากเอกสารบนโต๊ะ แล้วหันกลับมาจ้องมองโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง สีหน้าเธอแสดงออกถึงความผิดหวังอย่างชัดเจน เพราะยังนึกไปถึงบทสนทนาในคืนนั้นอีกครั้งอย่างหยุดไม่ได้ เสียงของหมอโชนที่บอกว่าเขาคงไม่ได้ไปด้วยกันยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธออย่างชัดเจน
“เขาคงจะยุ่งจริง ๆ นั่นแหละ…” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปิดเครื่องทันที “เอาล่ะ กลับมาทำงานได้แล้วแทนรัก อย่าไปสนใจอะไรที่ไม่ใช่เรื่องงาน”
ถึงปากจะบอกตัวเองแบบนั้น แต่ในใจลึก ๆ แล้ว แทนรักก็ยังคงเฝ้ารอคอยการติดต่อจากหมอโชนอยู่เงียบ ๆ ทั้งที่รู้ดีว่าตอนนี้ต่างคนต่างก็ยุ่งอยู่กับชีวิตของตัวเอง และเธอเองก็ไม่ควรที่จะไปเรียกร้องอะไรจากเขามากมายขนาดนั้น
เช้าวันต่อมา
แทนรักที่เพิ่งตื่นนอนได้ไม่นานก็ยังคงสะลึมสะลืออยู่ เธอลุกขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อย แล้วเดินลงมาจากชั้นบนทั้งที่ยังสวมชุดนอนอยู่ ก่อ
