หลังจากที่ค่ำคืนอันแสนเร่าร้อนผ่านพ้นไปอย่างหนักหน่วง ความเงียบสงบในยามเช้าก็เข้ามาแทนที่ แสงแดดที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องพัก เป็นแสงแดดที่ดูเหมือนจะอบอุ่นไม่น้อย แต่ก็รบกวนการนอนหลับของแทนรักที่ยังคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาที่นุ่มนิ่ม แทนรักขยับตัวไปมาอย่างขัดใจ ใบหน้าเล็ก ๆ ซุกเข้ากับผ้าห่มเพื่อหลบหนีความสว่าง
“อื้อออ...” เสียงครางในลำคอดังขึ้นเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ “ขยับไปหน่อยสิเบ๊บ...หนักจะตายอยู่แล้ว” แทนรักบ่นงึมงำ
“ไม่ขยับครับ”
เสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากข้างกาย พร้อมกับสัมผัสที่อ่อนโยนของมือที่ลูบผมของเธอ
“เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วเบบี๋ยังเป็นคนบอกเองไม่ใช่เลยเหรอว่า ไม่ต้องไปไหนเลยนะ อยู่กับฉันทั้งคืนเลยนะคะเบ๊บ” หมอโชนตอบกลับมาและล้อเลียนคำพูดของแทนรักอย่างหยอกล้อ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของเธอเบา ๆ “ผมก็เลยอยู่ให้ทั้งคืนจนเช้านี่ไงครับ...ถ้าผมไ
