“คุยกันหน่อยไหมครับ” หมอโชนพยายามปะเหลาะชวนหลานสาวของแทนรักคุย
“ยุงไม่หย่อ ปอปอไม่คุยด้วยหรอก”
“ต้องทำยังไงนะ ลุงถึงจะหล่อในสายตาแมงปอคนสวย” คนไม่หล่อในสายตาเด็กหญิงตัวน้อยไม่ได้มีความรู้สึกอื่นเลยนอกจากความเอ็นดู แก้มยุ้ย ๆ นั้น อยากจะฟัดให้หายมันเขี้ยว
“ไม่หย่อหยอดไปเยย” ไม่หล่อตลอดไปก็เท่ากับไม่คุยด้วยตลอดไป
“ลุงโชนมาคุยกับเสือดีกว่าครับ คนหล่อคุยกัน”
“คนหล่อกับคนหล่อคุยกันถึงจะรู้เรื่องครับ”
“ป้ายักคุยปอปอ คงฉวยคุยกังเนอะ เนอะ ๆ”
“โอเคค่ะ เรามาคุยกันตามประสาคนสวยเนอะ”
ตลอดการนั่งร่วมโต๊ะทานอาหารกลางวันกัน บรรยากาศบนโต๊ะก็ยังคงครึกครื้นไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของเด็ก ๆ ทั้งเสือและสิงห์ต่างก็ติดหมอโชนมาก ทั้งคู่หมั่นชวนคุยและถามคำถามต่าง ๆ นานามากมาย ส่วนแมงปอก็ยังคงนั่งเกาะติดคนเป็นป้า โดยไม่ยอมให้หมอโชนมาเข้าใกล้ แม้ว่าเขาจะพยายามชวนคุยด้วยความเป็นมิตรแล้วก
