ช่อใบบัวเป็นไข้นอนซมอยู่หนึ่งวันเต็ม ๆ โดยมีคนปากร้ายคอยดูแลป้อนข้าวป้อนยาเธออย่างใกล้ชิด เขาเช็ดเนื้อเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอด้วย และเสื้อผ้าที่เขาสวมให้ ก็คือเสื้อยืดของเขานั่นเอง
เช้าวันต่อมา ช่อใบบัวรู้สึกดีขึ้น เธอตื่นมานั่งรอเจ้าของห้องบนเตียง พอร่างสูงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับชามข้าวต้ม เธอก็บอกเขาว่า
“บัวหายดีแล้วค่ะ บัวอยากกลับบ้าน”
ธันวามองหน้าเธอแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปนั่งลงบนเตียงข้าง ๆ เธอ ตักข้าวต้มไปจ่อปากอิ่ม
ช่อใบบัวไม่อยากมีเรื่องกับเขา เธอจึงกินข้าวต้มที่เขาป้อนจนหมดชาม พอเขาหันไปหยิบยาและน้ำมายื่นให้ เธอก็กินตามใจเขา พอเขาหันไปวางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะ เธอจึงบอกเขาอีกครั้งว่า
“บัวหายแล้วค่ะ บัวอยากกลับบ้าน”
“จะกลับไปที่ไหน ห้องเดิม เธอก็คืนเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
ช่อใบบัวเลิ่กลั่ก เธอหลบตาคมก่อนจะตอบเขาว่า
“เอ่อ…บัวจะกลับบ้านค่ะ”
“บ้านอยู่ไหน”
