ร่างบางเดินไปตามทาง เพื่อจะไปยังตึกที่แม่นอนพักรักษาตัว ระหว่างที่เธอเดินใกล้จะถึงตึก เสียงเรียกเช้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอจึงหยุดเดิน ขยับไปยืนริมทางเดิน แล้วล้วงโทรศัพท์ออกมารับสาย
พอเห็นชื่อคุณธันวาบนหน้าจอ ช่อใบบัวจึงรีบรับสาย เพราะกลัวเขาจะไม่พอใจที่เธอรับช้า
“คุณธันวา”
“มาหาฉันที่ห้อง”
“วันนี้บัวไม่ว่างค่ะ”
“ข้อตกลงของเราคือ เธอต้องมาให้ฉันเอาทุกครั้งที่ฉันต้องการ”
“แต่วันนี้บัวไม่สะดวกจริง ๆ นะคะ”
ช่อใบบัวไม่อยากไปหาเขา เพราะต้องการอยู่กับแม่นาน ๆ และต้องการใช้เวลาขบคิดว่า จะหาเงินจำนวนมากมายนั้นได้อย่างไร
“เธอกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ ช่อใบบัว เธอลืมไปแล้วหรือว่า คนที่จ่ายเงินก้อนใหญ่ให้เธอคือฉัน คนที่จ่ายเงินรายเดือนให้เธอได้ใช้อยู่ใช้กิน ได้ไปไหนมาไหนกับเพื่อน ๆ โดยไม่ต้องน้อยหน้าใครก็คือฉัน ทำตัวให้มันสมกับเงินที่ฉันจ่ายให้หน่อยสิ”
ช่อใบบัวสูดลมหายใจลึก เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง
