“แม่ขา”
ช่อใบบัวยิ้มให้คนป่วยที่เพิ่งลืมตาตื่น หลังจากที่เธอมานั่งอยู่ข้างเตียงเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
วันนี้เธอไม่มีเรียน และคุณธันวาก็ไปทำงานต่างจังหวัด เธอจึงไม่ต้องไปทำหน้าที่เด็กเลี้ยง
คุณธันวาเว้นช่องว่างให้เธอได้มีพื้นที่ส่วนตัว เขาไม่ถามถึงครอบครัวของเธอ และไม่สนใจด้วยว่าเธอจะไปไหนมาไหน ขอแค่เวลาที่เขาต้องการ เธอต้องไปหาทุกครั้ง
“ไม่มีเรียนเหรอลูก”
ช่อใบบัวส่ายหน้า เธอจับมือที่มีร่องรอยการถูกเจาะด้วยเข็มเต็มไปหมดมากุมไว้ในสองมือ
“แม่เหนื่อยไหม ถ้าเหนื่อย แม่หลับก็ได้นะคะ บัวจะนั่งอยู่ตรงนี้ จนกว่าจะหมดเวลาเยี่ยม”
“แม่ไม่อยากหลับตา แม่กลัวว่าถ้าแม่หลับไปแล้ว จะไม่มีโอกาสได้ลืมตามามองหน้าลูกอีก”
“แม่ต้องได้มองหน้าบัวไปอีกนาน ๆ แน่นอนค่ะ คุณหมอที่นี่เก่งมาก ๆ เลยนะคะ คุณหมอต้องรักษาแม่จนหายดีแน่นอน”
แม่เบญญายิ้มอ่อนแรง แต่ประกายในดวงตาแฝงไว้ด้วยความห่วงใย ห่วงเดียวที่มีอยู่ตอนน
