ตอนที่ 13 แด๊ดดี้ของหนูมีคนจองแล้วนะ!

“จะเข้าอนุบาลสินะ แล้วหนูจะเข้าเรียนที่ไหนคะ” “โรงเรียนอนุบาลแสนรักของคุณย่าค่ะ” เด็กหญิงตอบอย่างภูมิใจ ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้นการะเกดก็ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม ดวงตาเป็นประกายทันที “ดีจังเลยค่ะ” เธอหันไปมองอธิชนม์อย่างตื่นเต้น “พี่ชนม์รู้มั้ยคะ เกดกำลังจะไปเป็นครูฝึกสอนที่โรงเรียนอนุบาลแสนรักพอดีเลย” คำพูดนั้นทำให้หนูชัญญ่าขมวดคิ้วทันที “จริงเหรอคะ” เด็กหญิงถามเสียงเรียบ แต่สายตาจ้องเขม็ง “จริงสิจ๊ะ” การะเกดยิ้มหวาน “งั้นพี่อาจจะได้สอนหนูก็ได้นะ” หนูชัญญ่าหันไปมองบิดาทันที “แด๊ดดี้ หนูมีอาธารคอยสอนอยู่แล้วใช่มั้ยคะ” การะเกดหัวเราะเบาๆ “อาธาร? หมายถึงพี่ธารเหรอคะพี่ชนม์ พี่ธารกลับมาแล้วเหรอคะ ได้ยินว่าไปเรียนอยู่กรุงเทพฯ เกดนึกว่าเค้าจะทำงานที่โน่นซะอีก” “กลับมาได้อาทิตย์กว่าแล้วล่ะ แม่เค้าให้กลับทำงานที่โรงเรียนของท่านน่ะ” อธิชนม์บอกเรียบๆ “อ๋อ งั้นก็ดีค่ะ แบบนี้พี่ชนม์ต้องคอยรับส่งหนูชัญญ่ามั้ยคะ เกดจะได้เจอพี่ชนม์บ่อยๆ” “ก็คงเป็นอย่างนั้นครับถ้าไม่ติดงาน” “ดีจังเลยค่ะ” “ขอโทษนะครับเจ๊ พอดีผมมีธุระต้องไปซื้อของต่อ ยังไงรบกวนจัดการเรื่องผมของชัญญ่าให้ตอนนี้ได้มั้ยครับ เธอไม่อยากตัดสั้นมาก แค่ไม่ดูรุ่มร่ามและให้สั้นขึ้นอีกนิดก็พอ” เพราะเบื่อกับบทสนทนาที่ดูจะไม่มีสาระพวกนี้แล้วเขาก็จึงได้รีบตัดบทก่อนที่จะเลยเถิดไปกันใหญ่ “ได้สิคะ เดี๋ยวเจ๊ตัดให้หลานสาวเองเลย ไปค่ะชัญญ่า ไปสระผมกันก่อนนะคะ” “อาธารสระผมให้หนูมาแล้วค่ะ หนูขอตัดเลยได้มั้ยคะคุณป้า” “งั้นก็ได้ค่ะ มานั่งตรงนี้นะคะ” “ขอบคุณค่ะ” ชัญญ่านั่งลงบนเก้าอี้ที่กลิ่นเกสรจัดให้อย่างเรียบร้อย โดยมีการะเกดคอยจัดแจงหาผ้าคลุมมาให้เพียงเพื่อจะได้อยู่ในสายตาของอธิชนม์ตลอดเท่านั้น อธิชนม์นั่งลงข้างเก้าอี้ตัดผมของลูกสาว สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่แววตาคมกลับมีประกายขบขันจางๆ โดยไม่รู้ตัว ขณะหนูชัญญ่านั่งตัดผม การะเกดยังคงพยายามหาโอกาสพูดคุยกับอธิชนม์ ไม่ว่าจะถามถึงฟาร์ม เรื่องลูก หรือเรื่องโรงเรียน แต่ทุกครั้งที่เธอเริ่มเข้าใกล้มากเกินไป เด็กหญิงตัวน้อยก็จะขยับตัวหรือพูดแทรกขึ้นมาทันที “พี่ชนม์คะ ถ้าว่างๆ เกดไปช่วยดูชัญญ่าที่ฟาร์มได้นะคะ” “ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีอาธารคอยดูแลแล้ว” “อาธารเป็นแค่คุณอานะคะ ไม่ใช่คุณแม่จะดูแลหนูได้ตลอดเวลาได้ยังไงกัน” การะเกดรีบค้านเพราะเบื่อได้ยินชื่อของใครบางคนเต็มทน “อีกหน่อยอาธารก็เป็นมามี้ของหนูแล้วค่ะ” ประโยคนี้เล่นเอาการะเกดถึงกับต้องหันไปมองอธิชนม์เพื่อจะได้รู้ว่าเขาจะแก้ตัวอย่างไร แต่เขากลับเอาแต่เงียบไม่พูดอะไรสักคำ ทำให้เธอรู้สึกว่าตอนนี้เธอคงจะเจอกับคู่แข่งตัวฉกาจเข้าเสียแล้ว เมื่อการตัดผมเสร็จสิ้น หนูชัญญ่ามองตัวเองในกระจกอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปยิ้มให้คนเป็นพ่อ “สวยมั้ยคะแด๊ดดี้” “สวยมากครับ” อธิชนม์ตอบโดยไม่ลังเลก่อนจะลุกขึ้นแล้วชำระเงินค่าตัดผมให้ลูกสาว ขณะนั้นเองที่ชัญญ่าหันไปกระซิบกับลูกสาวเจ้าของร้าน “แด๊ดดี้ของหนู…มีคนจองแล้วนะคะพี่สาว” การะเกดอยากจะกรี๊ดให้ลั่นร้านแต่ก็ต้องสงวนท่าทีเอาไว้ ดูท่าว่ากว่าจะได้เป็นเมียของชายในฝัน เธอคงต้องผ่านด่านยัยเด็กแก่แดดนี่ไปให้ได้เสียก่อน! บ่ายวันเดียวกัน ท้องฟ้าของอำเภอแม่ออนปลอดโปร่ง ลมเย็นพัดผ่านทุ่งหญ้ากว้างของฟาร์มแสนรักเป็นระลอก เสียงกระดิ่งลมดังแผ่วๆ ประสานกับเสียงเครื่องจักรจากโรงเรือนรีดนมที่ทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทุกอย่างเคลื่อนไหวอย่างมีระบบเป็นภาพที่สะท้อนการทำงานของฟาร์มขนาดใหญ่ที่ไม่ได้อาศัยเพียงความคุ้นเคย แต่พึ่งพามาตรฐานและวินัยอย่างแท้จริง หลังจากอธิชนม์กลับจากพาหนูชัญญ่าไปตัดผม เขาก็ฝากลูกสาวไว้กับมารดาที่บ้านใหญ่ เด็กหญิงดูจะมีความสุขกับการอวดทรงผมใหม่ให้ย่าดูจนลืมสนใจว่าแด๊ดดี้จะไปไหน อธิชนม์จึงถือโอกาสเดินออกจากบ้านใหญ่ มุ่งหน้าไปยังโซนฟาร์มโคนมตามกิจวัตรที่เขายึดถือมาตลอดตั้งแต่กลับจากอเมริกาได้สามเดือน แม้จะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นานนัก แต่สามเดือนที่ผ่านมาก็เพียงพอให้เขาปรับระบบงานร่วมกับผู้จัดการฟาร์มคนใหม่ได้ในระดับหนึ่ง เตชิน เติบโตมากับฟาร์มแห่งนี้ เขาเป็นลูกชายของผู้จัดการคนเก่าที่เคยทำงานรับใช้ครอบครัวก้องวณิชกุลมานาน ก่อนจะเสียชีวิตไปหลายปีก่อน เขาจึงไม่ใช่แค่พนักงาน แต่เป็นคนในฟาร์มโดยสายเลือดและความผูกพัน เตชินยืนรออยู่หน้าโรงเรือนรีดนม สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนขึ้นถึงศอกกับกางเกงทำงานสีเข้ม ใบหน้าคมเข้มเปื้อนเหงื่อเล็กน้อย แต่ท่าทางนิ่ง สุขุม และพร้อมรายงานทุกความเคลื่อนไหวอยู่ตลอด “พี่ชนม์ครับ” เตชินทักขึ้นก่อน เมื่อเห็นอธิชนม์เดินเข้ามา “ช่วงเช้าการรีดนมผ่านไปเรียบร้อย ไม่มีปัญหา เครื่องจักรทำงานปกติ วัวเข้าคิวตามแผน” อธิชนม์พยักหน้า “ตัวที่พี่ให้จับตาไว้เมื่อวานล่ะ” “แยกคอกเรียบร้อยครับ อุณหภูมิลดลงนิดหน่อย แต่ยังเฝ้าดูใกล้ชิดอยู่” เตชินตอบทันทีโดยไม่ต้องเปิดแฟ้ม