“ธารดีใจมากเลยค่ะ…ที่พวกมันยังอยู่”
อธิชนม์ก้าวเข้ามาใกล้ หยุดยืนข้างเธอ ก่อนจะนั่งยองๆ ลงระดับเดียวกัน มือใหญ่เอื้อมไปลูบหัวแม่สุนัขเบาๆ แล้วหันมามองเธออย่างจริงจัง
“ธารรู้มั้ย” เขาเอ่ยช้าๆ “วันที่พี่เห็นภาพจากกล้องวงจรปิด เห็นธารเดินเข้าไปในห้องเก็บของ พี่ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตคนหนึ่งจะมีค่ามากขนาดนี้ และเจ้าสี่ขาพวกนี้ก็คือเรื่องดีๆ ที่พี่สัญญาว่าจะบอก ธารจะได้รู้ว่าสิ่งที่ธารทำลงไป มันยิ่งใหญ่มากแค่ไหน”
“ตอนนั้นธารคิดแค่ว่าจะต้องปกป้องพวกมันให้ได้ ธารไม่อยากให้เด็กพวกนี้กำพร้าแม่ พอได้ยินเสียงไฟไหม้ ได้รู้สึกถึงความร้อนที่ลามเข้ามาในห้อง ธารก็รีบหาทางดันตู้พวกนั้นออกเผื่อว่าจะปีนหน้าต่างออกไปได้ แต่...”
“ช่างมันเถอะนะ อย่าไปคิดถึงมันอีกเลย ตอนนี้ธารปลอดภัยแล้ว พวกมันก็เหมือนกัน พี่สัญญาว่าจะดูแลพวกมันอย่างดี ให้สมกับที่ธารคอยปกป้องพวกมันด้วยชีวิตของตัวเอง”
“ขอบคุณนะคะ...พี่ชนม์”
อธ
