การะเกดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยอมเดินตามเขาออกไปอย่างว่าง่าย ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง เหลือเพียงธารมิกาที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง มองเพดานสีขาวด้วยหัวใจที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม
ภาพที่เธอเห็นเมื่อครู่…ภาพที่อธิชนม์คว้ามือการะเกดแล้วพากันออกไป…มันติดอยู่ในความคิดอย่างไม่ยอมเลือน เธอพยายามบอกตัวเองว่าพวกเขาอาจมีเรื่องต้องเคลียร์กัน หรืออาจมีเหตุผลอื่น แต่ความรู้สึกอ่อนแอในสภาพที่นอนขยับตัวยังลำบาก ทำให้ความคิดด้านลบค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาโดยไม่อาจห้าม
บางที…คนที่เขาชอบอาจไม่ใช่เธอ
บางที…ทุกสิ่งที่เธอคิดว่ามันกำลังเปลี่ยนไป อาจเป็นแค่ความหวังของเธอฝ่ายเดียว
น้ำตาเอ่อขึ้นมาที่ขอบตาอย่างไม่ตั้งใจ ธารมิกากะพริบตาช้าๆ พยายามกลั้นมันเอาไว้ เธอไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากอ่อนแอไปมากกว่านี้ แต่หัวใจกลับเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก
ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง อธิชนม์เดินกลับเข้ามาเ
