สาลินีเงยหน้าขึ้นทันที “จะไปไหน”
“ผมจะไปโรงเรียนครับแม่” อธิชนม์ตอบโดยไม่ลังเล
“ผมไม่สบายใจ”
“เดี๋ยวลูก แม่จะลองดูกล้องวงจรปิดในมือถือก่อน เผื่อน้องไม่อยู่ที่โรงเรียนแล้ว”
“ก็ดีครับ งั้นแม่รีบดูเลย”
สาลีนีหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดดูโปรแกรมกล้องวงจรปิดของโรงเรียนที่เชื่อมต่อกับโทรศัพท์ของท่าน เมื่อท่านตรวจกล้องในห้องเรียนของธารมิกาก็ไม่เห็นใครอยู่ในนั้น ทว่าในกล้องมองเห็นโต๊ะทำงานของธารมิกาและมองเห็นทั้งกระเป๋าสะพายและโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ อีกทั้งยังมีข้าวของหลายอย่างวางกองไว้ ซึ่งไม่ใช่นิสัยของธารมิกา เพราะหากเธอคิดจะกลับบ้านย่อมต้องเก็บของให้เรียบร้อยก่อนเสมอ
“เป็นยังไงบ้างครับ ธารยังอยู่ที่โรงเรียนรึเปล่า”
“แม่เห็นแต่กระเป๋ากับมือถือของน้องที่วางอยู่ แต่...ไม่เห็นตัวน้องเลยจ้ะ เดี๋ยวแม่ลองไล่กล้องไปมุมอื่นก่อนนะ” แล้วท่านก็เปลี่ยนกล้องไปดูตัวอื่นๆ จนทั่ว ทว่าก็ยังไม่
