ระยะห้ามใจ

ตอนที่ 26 น้ำตาเธอหยดลงบนแขนทันที ฮึก…ฮึ…ฮึก… อาเธอร์ชะงักไปทั้งตัวเขาเอ่ยเสียเบาอย่างเผลอตัว "เม่...ฟะ…ไฟเขียวแล้ว...ออกรถสิ" สติของเขาสะดุดอย่างแรง ความคิดที่เคยแข็งกระด้างแตกกระจายไปในพริบตา ผิดแผน…ผิดหมดเลย ถ้าเป็นแพคเม่คนเดิม เธอต้องสวนกลับ เธอต้องเถียงต้องดื้อใส่เขาแล้ว แต่ตอนนี้... เธอกำลังร้องไห้...ร้องเพราะเขา แพคเม่ร้องไห้เพราะฉันจริงๆ งั้นเหรอ… “เม่…” เสียงเขาเผลอแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว “จอดรถตรงต้นตีนเป็ดข้างหน้าก่อน” รถค่อยๆ ชะลอ ก่อนจะจอดสนิทแพคเม่น้ำตาอาบแก้ม เธอไม่หันมามองเขาเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ที่ยังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ ฮึก…ฮึ… มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาด้วยหลังมือหนึ่งครั้ง เหมือนพยายามกลั้น ไม่ให้มันไหลออกมาอีก ภาพนั้นทำให้อกกว้างของอาเธอร์แน่นวูบ ราวกับมีอะไรมาบีบอยู่ข้างใน เสียงเขาอ่อนลงทันที ราวกับคนละคนกับเมื่อไม่กี่นาทีก่อน “ไหน…ดูรอยยุงก