บทที่ 3 จูบแรกของเด็กสาว

เอมมาลินมาเรียนหนังสือตามปกติ แต่เธอไม่มีสมาธิในการเรียนเลย เอาแต่นั่งเหม่อลอยมองออกนอกหน้าต่างและฟุ้งซ่านตลอดเวลา จนเพื่อนรู้สึกผิดสังเกต หลายคนเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง แต่เธอก็ปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นอะไร พอเลิกเรียนเธอก็ออกมารอคนขับรถที่บ้านตามปกติ รถเบนซ์สีดำขับมาจอดตรงหน้าหญิงสาว เธอมองอย่างสงสัย แต่พอเห็นฌอร์นก้าวขาลงจากรถ หัวใจของเธอก็ร่วงมาลงที่ตาตุ่ม “พี่ฌอร์น...” “ฉันมารับเธอกลับบ้าน” เขาพูดช้าๆ เอมมาลินก้าวขาถอยหลัง แต่ฌอร์นถือวิสาสะจับมือเธอเสียก่อน “ขึ้นรถ!” “มะ... ไม่ค่ะ” เธอพยายามที่จะขัดขืน เขาจึงมองเธอด้วยสายตาดุดัน ทำให้เด็กสาวหวาดกลัว จำต้องเดินตามเขาเข้าไปในรถเบนซ์ เธอนั่งชิดริมขอบประตูและมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง “ฉันให้คนขนของออกมาจากบ้านเธอหมดแล้ว” เขาบอก เอมมาลินตัวสั่น ไม่กล้าสบสายตาเขา “เวลาฉันพูดด้วย มองหน้าฉันสิ!” เขาเสียงดังและจับแขนเล็กๆ ของเธอไว้แน่น เอมมาลินน้ำตาร่วงพราว เธอตัวสั่นไปหมด “ปล่อย... ปล่อยนะคะ” เธอพยายามจะแกะมือเขาออก ฌอร์นขยับตัวไปหาหญิงสาวใกล้ๆ และมองเธอด้วยสายตาที่แสดงให้เห็นถึงความต้องการที่ชัดเจน “พี่ฌอร์นจะทำอะไร... อย่านะคะ” เธอร้องห้าม แต่เขากลับดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นกายเด็กสาวช่างหอมละมุน เขาก้มลงไปไซร้ซอกคอหญิงสาวเบาๆ เพื่อสูดดมกลิ่นแป้งเด็กที่อยู่บนใบหน้าและลำคอ เอมมาลินร้องไห้อย่างหวาดกลัว แม้ว่าบนรถจะมีลูกน้องเขาอีกสองคนที่นั่งข้างหน้า แต่เขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น “อย่าค่ะ อย่า!” เธอผลักเขาออก ฌอร์นหอมแก้มเธอหนักๆ และซุกใบหน้าเข้าไปหาเธอตามความต้องการของตัวเอง เพียงแค่ได้โอบกอดเด็กสาวและได้สัมผัสใกล้ชิด เขาก็มีความต้องการสูงปรี๊ดแบบหยุดไม่อยู่ ฌอร์นลูบๆ คลำๆ เนื้อตัวหญิงสาวหนักหน่วงขึ้น เอมมาลินจิกเล็กไปที่แขนของเขาและข่วนไปแรงๆ “ชอบซาดิสม์หรือไง” เขาถาม ใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ใกล้ไม่ถึงคืบ เธอส่ายหน้า ฌอร์นก้มลงจูบเอมมาลินทันที เขาบดขยี้เรียวปากแรงๆ จนเลือดของเธอไหลซึมออกมา เอมมาลินร้องได้แค่ในลำคอ แขนขาหมดแรงไม่สามารถขัดขืนเขาได้ เธอเบิกตากว้าง เขาจ้องมองตาเธออย่างเป็นผู้ชนะและยังคงบดจูบเรียวปากเล็กอย่างกระหาย เอมมาลินหายใจไม่ทัน เธอเหมือนกับจะขาดอากาศหายใจตลอดเวลา มือหนาของเขาล้วงเข้าไปในเสื้อนักเรียนและบีบเคล้นหน้าอกอวบขนาดพอดีมือแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว สิณ... คนขับรถลอบมองกระจกหลัง และหันไปมองนัท... เพื่อนร่วมชะตากรรมที่นั่งอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เขาทั้งสองคนทำงานกับฌอร์นมา ไม่เคยเห็นเขาใจเร็วขนาดเมคเลิฟกับหญิงสาวบนรถเลยสักครั้ง “อย่าค่ะ อย่า!” เธอร้องหวาดกลัว เขาก้มลงไปจูบเธออีกครั้ง คราวนี้เขาดูดเลียไปรอบๆ ริมฝีปากและแทรกปลายลิ้นเข้าไปอย่างช้าๆ เอมมาลินร้องไห้ หวาดกลัวแทบสิ้นสติ ยิ่งเขาเอามือเข้ามาบีบห***มที่มันตั้งชัน ยิ่งทำให้เธอตัวสั่น ความรู้สึกแปลกๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่างกายจนสมองเบลอไปหมด สุดท้ายเธอก็เป็นลมหมดสติฮวบลงไปในอ้อมกอดของชายหนุ่ม “ชะเอม... ชะเอม!” ฌอร์นตกใจไม่น้อยที่เห็นหญิงสาวหมดสติในอ้อมแขน เขาประคองร่างโอบกอดเธอไว้อย่างนั้น “อะไรวะ! แค่นี้ก็เป็นลม” เขาบ่น ทำให้ลูกน้องทั้งสองคนมองหน้ากัน “ไอ้สิณ แกขับรถเร็วๆ หน่อยสิวะ ชักช้าอยู่ได้” “ครับๆ” สิณเหยียบคันเร่งหนักเท้าขึ้น ให้เดาเจ้านายตัวเองคงต้องการเอมมาลินมากจนไม่สามารถยับยั้งช่างใจได้อีกต่อไปแล้ว เสียแต่ว่าการจราจรในกรุงเทพช่างติดขัดเหลือเกิน พอขับรถกลับมาถึงบ้าน ฌอร์นก็อุ้มร่างเล็กเดินเข้าไปในบ้านและขึ้นห้องนอนทันที ทิ้งให้ลูกน้องทั้งสองคนมองหน้ากันตาปริบๆ ฌอร์นอุ้มเอมมาลินขึ้นมาบนห้องนอนของตัวเอง เขาค่อยๆ วางตัวเธอลงบนเตียงนุ่ม เธอหมดสติไปพักใหญ่แล้ว มือเล็กๆ ของเธอเย็นเฉียบ ใบหน้ายังคงซีดเผือด ผมสวยๆ ที่ถูกถักเป็นเปียสองข้างแบบก้างปลายุ่งเหยิง เขาจับขาทั้งสองข้างของเธอเหยียดยาวและถอดรองเท้าให้ เรียวขาขาวเนียนอยู่ภายใต้กระโปรงนักเรียนสีน้ำเงินเข้ม เสื้อผ้าของเธอยับยู่ยี่จากการที่เขาลวนลามเธอเมื่อครู่ ฌอร์นถลกกระโปรงขึ้น เห็นเนื้อกายสาวภายใต้กางเกงชั้นใน จิตใจก็ร้อนรุ่มขึ้นมาทันที ชายหนุ่มวางมือไปบริเวณดอกไม้งาม แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อเธอสวมผ้าอนามัยอยู่ ฌอร์นนึกเซ็งในใจ ได้ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเธอเอาไว้ และเฝ้ารอเวลาให้เธอตื่นขึ้นมา เวลาผ่านไปไม่นาน ฌอร์นก็สังเกตเห็นหญิงสาวเริ่มขยับร่างกาย ท้องน้อยๆ ของเธอร้องโครกครากเสียงดัง เธอลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ อย่างงุนงงและกวาดสายตามองไปรอบตัว พอดวงตาคู่โตหยุดที่เขา เธอก็ดีดตัวลุกขึ้นถอยหลังกรูดทันที “พี่ฌอร์น!” เธอร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว สัมผัสรุนแรงจากเขายังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ “ถูกตัวนิดหน่อยทำมาเป็นลม บอบบางเหลือเกินนะ” เขาประชด เอมมาลินเบะปากจะร้องไห้ เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อของตัวเองเลยสักคน ที่ผ่านมาเธอเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาตลอด แต่พอมาเจอกับเขา เขากลับลวนลามเธอแบบที่เธอไม่เต็มใจ ทำให้เธอตกใจจนหมดสติ “ชะเอมจะกลับบ้านค่ะ” เธอบอก ทำให้เขาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “เธอเข้ามาอยู่ในบ้านฉันแล้ว ไม่มีโอกาสได้ไปไหนตามอำเภอใจอีกแล้ว” “ชะเอมยังไม่พร้อมที่จะมาอยู่กับพี่ ชะเอมยังไม่พร้อม...” “ถึงไม่พร้อมก็ต้องพร้อม เพราะพ่อเธอเอาเงินฉันไปใช้หนี้หมดแล้ว!” เขาขึ้นเสียง ทำให้เธอหงอลง เอมมาลินหลบสายตาที่จ้องมองเธออย่างจาบจ้วง “เป็นประจำเดือนมากี่วันแล้ว” เขาถาม เอมมาลินขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันอย่างสงสัยว่าเขาจะถามไปทำไม “วันนี้วันแรกค่ะ” “ถ้างั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปกินข้าวกับฉัน กินข้าวเสร็จฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล” เขาลุกขึ้นยืนและบอกกับเธอ เอมมาลินเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ “ไปโรงพยาบาล... ไปทำไมคะ” “ฉันจะพาเธอไปตรวจร่างกาย และไปฝังยาคุม!” เขาเน้นเสียงในประโยคสุดท้าย เอมมาลินได้ยินก็ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก “ฝังยาคุม... ทำไมต้องฝังด้วยคะ” เธอเอียงคอถาม ดวงตาของเธอใสซื่อเสียจนเขาอยากจะจับเธอกดแล้วร่วมรักอย่างไม่ปราณีเสียเดี๋ยวนี้ “เพราะฉันไม่ต้องการให้เธอมีมารหัวขนยังไงล่ะ เธอก็น่าจะรู้ตัวดีว่าเธอมาอยู่กับฉันในฐานะเครื่องมือบำบัดความใคร่ เป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ของฉัน ฉันต้องการแต่เธอ ไม่ต้องการเด็กที่มันอาจจะเสี่ยงเกิดขึ้นระหว่างที่เรามีอะไรกัน อ้อ... ฉันจะบอกให้รู้ไว้อย่างหนึ่งก็ได้ว่าฉันชอบสด ไม่ชอบใส่ถุง มันทำให้ฉันเสียวไม่สุด แต่ที่ผ่านมาฉันจำเป็นต้องป้องกัน เพราะผู้หญิงพวกนั้นผ่านประสบการณ์มาโชกโชน ต่างจากเธอ... แม่สาวน้อย...” เขาตอบคำถามหน้าตาเฉย มือหนาลูบไล้ปลายคางเธอเบาๆ “ถ้า... มันพลาดล่ะคะ” เธอถามต่อ เขาหัวเราะอย่างดุร้าย “ฉันก็จะเป็นคนเอามันออกเอง เอาออกด้วยมือของฉันเอง มันจะไม่มีโอกาสได้โตหรือได้ลืมตาดูโลกเด็ดขาด!” พูดจบฌอร์นก็เดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้หญิงสาวนั่งตัวสั่นขนลุกวาบไปหมดทั้งตัว นี่พ่อส่งเธอให้มาอยู่กับอสูรร้ายหรืออย่างไรกัน ทำไมเขาถึงได้มีจิตใจที่โหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้ พอไปถึงโรงพยาบาล ฌอร์นก็ให้เธอไปเจาะเลือดเพื่อตรวจดูโรคติดต่อต่างๆ เมื่อตรวจเสร็จและพบว่าเธอปกติดี จึงพาเธอไปฝังยาคุม การฝังยาคุมเขาเลือกฝังระยะ 3 ปี ใช้เวลาในการฝังไม่เกิน 20 นาทีก็เสร็จแล้ว เอมมาลินฝังยาคุมที่ท้องแขนด้านซ้าย ซึ่งเป็นด้านที่เธอไม่ถนัด เพียงแค่โดนเข็มฉีดยาชา เธอก็เจ็บจนแทบจะเป็นลม หน้าซีด จนพยาบาลต้องคอยประคองและเอายาดมมาให้ เอมมาลินเป็นคนที่กลัวเข็มเจาะเข้าไปในเนื้อตัวเองมาก เธอไม่ชอบความรู้สึกเวลาที่เข็มเย็นๆ เจาะผ่านเนื้อตัวเอง ช่วงที่อยู่บนรถเธอเปิดอ่านผลข้างเคียง ก็พบว่ามีผลข้างเคียงน้อยกว่ายาคุมที่กินทุกวัน เพราะยาคุมแบบฝังเป็นฮอร์โมนโปรเจสติน เพียงชนิดเดียวเท่านั้น ทำให้ไปฟองไข่หยุดการเจริญเติบโต และยังช่วยให้มูกที่ปากมดลูกเข้มข้น ส่งผลให้อสุจิเข้าไปผสมกับไข่ได้ยากด้วย ที่สำคัญคือเธอไม่ต้องไปพะว้าพะวงเรื่องการกินยาคุมที่ต้องกินทุกวัน เพราะมันมีความเป็นไปได้ว่าเธอจะลืมกินยา และให้กำเนิดมารหัวขนอย่างที่เขาบอกไปก่อนหน้านี้ ตอนขึ้นรถกลับบ้าน เอมมาลินจับท้องแขนด้านซ้ายด้วยความเจ็บปวด แผลที่เย็บเริ่มแดงขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ได้รับคำปลอบใจจากชายหนุ่มข้างกายว่าแผลมันไกลหัวใจ ไม่ทำให้เธอตาย แต่ถ้าเธอไม่ทำตามที่เขาบอก ทั้งเธอและครอบครัวอาจจะตายด้วยกันทั้งหมดก็ได้! “ฉันให้เวลาเธอเตรียมใจในการเป็นเมียฉัน 7 วันหลังจากนี้ แผลหายดีเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน” เขาบอกหลังจากที่กลับมาถึงบ้าน เขาให้เธอจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ในห้องแต่งตัว เอมมาลินใจสั่นไหว ยังนึกภาพไม่ออกว่ามันจะเป็นยังไง เป็นในรูปแบบไหน หากเธอมีประตูโดเรม่อน เธอจะพาตัวเองและครอบครัวหนีไปให้ไกลสุดล่าฟ้าเขียว!