“เดี๋ยวผมเรียกหมอก่อน” เฮนรี่เอ่ยบอกและต่อสายหาพยาบาลทันที
“คนไข้ฟื้นแล้ว” เฮนรี่เอ่ยบอกผ่านไมโครโฟน และวางสายทันที
“ค่ะ ช้าๆ นะลูก” วิกตอเรียเอ่ยบอกเธอ กลัวเธอจะสำลักน้ำ เพราะดูดเอา ดูดเอา แล้วเธอมองไปเห็นช่อดอกกุหลาบสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะ
“ช่อกุหลาบของใครคะ” แคนรี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย
“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน พยาบาลบอกว่าเขาไม่ประสงค์ออกนาม” วิกตอเรียเอ่ยบอก ทันใดนั้นแพทย์และพยาบาลสาวหนึ่งคนก้าวเข้ามาตรวจร่างกายเธอ
“ยังปวดหัวอยู่ไหมครับ” นายแพทย์เอ่ยถามเธอ
“ไม่ค่อยปวดค่ะ” แคนรี่เอ่ยบอกหมอ
“คุณหนูโนเวลไม่เป็นอะไรแล้วครับ สองวันก็ออกโรงพยาบาลแล้วครับ” แพทย์เอ่ยบอกทันที
“ขอบคุณหมอ” เฮนรี่เอ่ยบอกเขา
“ครับท่าน ขอตัวครับ” เขาเอ่ยบอก แล้วก้าวเดินออกไปพร้อมกับพยาบาล วิกตอเรียกอดแคนรี่ แคนรี่ก็กอดเธอตอบ
“ขอบคุณพระเจ้า และขอบคุณมิสเตอร์มอร์แกนที่พาลูกมาส่งลูกโรงพยาบาลได้ทันเวลา” เฮนรี่เอ่ยบอ
