เจนก้าวเดินมายังรถสปอร์ตหรูคันสีแดง มีบอดี้การ์ดของจอร์จเปิดประตูรถให้เธอ เธอก้าวเดินขึ้นมานั่งฝั่งข้ามคนขับทันที
“นานจังเลย” จอร์จเอ่ยถามและมองใบหน้าของเธอ
“ฉันไม่ได้เหาะเหินเดินอากาศได้นี่” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียกเฉย
“โอ...ถ้าเหาะเหินเดินอากาศได้ เธอคงเป็นนางฟ้าแล้วสินะ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“ขอโทษที ฉันมันเป็นนางมาร” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขามองเธอที่คาดเบลท์เสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจึงขับรถสปอร์ตหรูออกไปจากตรงนี้ทันที
จอร์จเลี้ยวรถเข้ามาในลานจอดรถ ของร้านพรีเวทดิ้งที่ดูหรูหราลักษณะทรงของอาคารขนาดใหญ่สไตล์วิกตอเรีย เขาก้าวลงมาจากรถโดยมีบอดี้การ์ดเปิดประตูรถให้เขา และบอดี้การ์ดอีกคนเปิดประตูรถให้เธอเช่นกัน เขาส่งมือหนาให้เธอจับ เธอมองใบหน้าเขาชั่วครู่ เธอเลื่อนมือกำลังจะวางลงมือเขา แต่เธอกลับเอามือเรียวข้างนั้นมาวางแนบลำตัว และก้าวเดินเข้าไปในร้านดุจนางพญา เขามองเธอด้วยค
