“โอ้ย...เจ็บ...อืม...” เธอร้องด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราะเธอทั้งเจ็บและเสียวในเวลาเดียวกัน ขณะที่เขากระแทกลงมาไม่หยุด
“โอ...โอ...โอ้...ฟัก...อา...”
เขาปลดปล่อยสายธารออกมาจนหมดสิ้น ทำให้เธอนอนหอบกระเส่าใต้เรือนร่างของเขา เธอมองใบหน้าเขาด้วยสายตาที่โกรธและเกลียด แล้วหันใบหน้าหนีโดยทันที
“หันกลับมา” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน แล้วจับคางเธอหันกลับมามองใบหน้าเขา เธอมองเขาด้วยสายตาที่ดุดัน
“อย่าคิดหนี เพราะเธอหนีจากฉันไปไหนไม่ได้” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงข่มขู่
“ฉันมีโอกาสเมื่อไหลฉันไปแน่”
“ลองดีกับฉันใช่ไหม ได้” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน เขากระแทกลงอีกครั้ง แล้วจับตัวเธอนั่งลง เธอตบลงบนใบหน้าเขาอีกครั้ง เขากลับเผยรอยยิ้มชั่วร้ายจนเธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที เขาจึงจับเรียวทั้งสองข้างพาดเอวหนา ทำให้เธอต้องจับบ่าเขาไว้ไม่ให้ตก ขณะที่เขาก้าวเดินรอบเตียง ทำให้เธอรู้สึกหวาดเสียวกว่าที่เขามีเซ
