มารับผิดชอบฉันเดี๋ยวนี้!

“มาซ้อมกันก่อนถ่ายคลิปจริง” หญิงสาวว่าพลางกวักมือเรียกเพื่อนของตัวเองที่เอาแต่ยืนบิดอยู่หน้าห้องน้ำ มือก็เซ็ตแสงไฟตามห้องไปด้วย “ซีนแรก เริ่มจากจูบ นัวเนียนิดๆ หน่อยๆ ก็แล้วกันนะ ถ้าเราซ้อมออกมาได้โอเค จะได้ถ่ายเป็นคลิปจริงเลย แล้วเอาไปตัดต่อเป็นอินโทรเอาไว้ยั่วน้ำลายคนดู” ออยเริ่มบอกบทให้นักแสดงจำเป็นได้รู้ไว้ “แก...แกว่าที่พวกเราทำแบบนี้มันจะดีจริงๆ เหรอวะ” เพื่อนสาวของเธอยังคงออกอาการลังเล “โอ๊ยยย จนถึงตอนนี้แกยังจะมาคิดอะไรหยุมหยิมอีกเหรอยะ” เป็นอีกครั้งที่ออยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง แล้วจูงมือเพื่อนให้เดินตามมาที่โซฟา “แกตัดสินใจไปแล้ว จะมายกเลิกทีหลังไม่ได้นะเว้ย อีกอย่าง พวกเราก็บอกเอฟซีไปแล้วด้วยว่าพรุ่งนี้จะลงคลิป แถมมีคนที่จ่ายเงินล่วงหน้าเพื่อมารอดูอีก เงินนั่นแกก็เอาไปจ้างคนกดบัตรแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าแกไม่อยากซ้อม แล้วไปถ่ายจริงวันพรุ่งนี้เลย แต่ไม่อะ ฉันไม่เชื่อว่าแกจะถ่ายได้อะถ้าไม่ซ้อม” ออยพ่นคำบ่นใส่อีกฝ่ายไปเป็นชุด จริงอยู่ที่วันนั้นเดซี่ตอบรับคำขอของเธอ แต่ระหว่างทางที่ออยจัดการเตรียมนู่นเตรียมนี่ สำหรับการลงคลิปเสียวคลิปแรกลงแอค อีเพื่อนตัวดีก็เอาแต่โวยวายตลอดเวลา จนกระทั่งตอนนี้ เธอกับมันนั่งแก้ผ้ารอซ้อมเข้าฉากอยู่แท้ๆ มันก็ยังบ่นไม่หยุดปาก ถ้ายังบ่นอีก เดี๋ยวแม่จะล้มเลิกโปรเจกต์ ไม่ทงไม่ถ่ายมันซะแล้วนี่ จะได้ไม่ต้องมีใครไปเจอพี่แบงค์ จบๆ ไป “มันก็ใช่แหละ แต่แบบ แกก็รู้อ่า ว่ามันไม่ได้ทำใจง่ายๆ นะเว้ย” เดซี่หรือปัจจุบันคือเดย์ ที่แปะแทตทูลายเดิมตำแหน่งเดิมเพิ่มความสมจริงโอดครวญเบาๆ พลางทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก “แกเป็นเพื่อนฉันนะยะ เพื่อนสาวที่กอดคอกันมาตั้งแต่มัธยม จู่ๆ วันหนึ่งจะมาเปลี่ยนเป็นเมีย ฉันรับไม่ได้หรอก” “กรี๊ด! อีเดชา อีบ้า พูดอะไร มาเปลี่ยนเพื่อนเป็นเมีย อี๋ ขนลุก” ออยทำหน้าบิดเบี้ยวพลางลูบแขนตัวเองไปมาเร็วๆ “ฉันก็ขนลุกเหมือนกันย่ะ” เดซี่คว่ำปากอย่างขัดใจที่เพื่อนตัวดีทำท่าทางรังเกียจ เขาต่างหากที่ควรต้องรู้สึกแบบนั้น “กับอีแค่ถ่ายคลิปนิดเดียวเอง ไม่เปลี่ยนจากเพื่อนไปเป็นเมียหรอกค่ะ แกก็ดูอย่างพวกดาราเอวีสิ ซั่มกันเป็นวันๆ สุดท้ายแล้วก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงานเอง อย่าเวอร์” หญิงสาวกล่าวต่อ คำว่าผัวเมียมันไกลเกินจินตนาการ อีกฝ่ายคือคนที่โตมาด้วยกัน แถมยังแย่งผู้ชายคนเดียวกันมาตลอดแบบนี้ “โอ๊ย ก็นั่นเขาทำเป็นอาชีพค่ะ” เดย์เถียงสู้ “ตอนนี้พวกเราก็ทำเป็นอาชีพเหมือนกันค่ะ เอางี้ไหม กินเหล้าให้กรึ่มๆ พอเมา เดี๋ยวพวกเราก็ลืมอายแล้ว” ว่าแล้วก็ยกแขนขึ้นโอบรอบต้นคอเพื่อนสนิท “แกเตรียมมาด้วยเหรอ” คนตัวสูงหันหน้าไปเลิกคิ้วให้เล็กน้อยด้วยความสงสัย “ฉันคิดไว้แล้วว่าแกจะงอแงเลยต้องเตรียมไว้ ของแบบนี้ก็ต้องมีตัวช่วยกันหน่อย” พูดจบ ออยก็ลุกจากโซฟา เดินฉับๆ ไปที่มุมมืด โน้มตัวเพื่อเปิดและค้นกระเป๋าที่กองพะเนินทับกันอยู่ตรงมุมห้องครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าขวดแอลกอฮอล์สีอำพันขึ้นมาๆ ชูให้เพื่อนสาวดู “นี่ค่ะ เข้มๆ เหมาะมากสำหรับการกินให้เมาแล้วเอากันเพื่อเงิน” ออยว่าพลางหัวเราะร่า ก่อนจะก้าวขาเดินไปนั่งข้างเพื่อนสนิทตามเดิม แล้วส่งขวดเหล้าไปให้อีกฝ่าย มือรับขวดเครื่องดื่มมาก่อนคิ้วของเดย์จะขมวดเล็กน้อย เมื่อสังเกตเห็นว่าขวดคล้ายถูกเปิดออกแล้ว แต่กลับมีปริมาณเท่าเดิมเหมือนเพิ่งไปซื้อมา “แกเปิดกินแล้วเหรอวะ” ชายหนุ่มถามออกไปด้วยความสงสัย “ฉันก็เปิดตอนที่หยิบมาให้แกเมื่อกี้ไง เดี๋ยวแกมีข้ออ้างไม่ยอมกินอีก” ออยตอบกลับอย่างรวดเร็ว พลางหันหน้าไปทางอื่น แล้วเดินไปหยิบแก้วมา คนฟังมองด้วยสายตากึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ต้องคิดมากอะไรจริงๆ นั่นแหละ “ก็ได้ๆ รีบกิน จะได้รีบๆ เมา จะได้ถ่ายคลิปสักที ฉันอยากจะบ้า” เดย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะรินใส่แก้วแล้วยกกระดกรวดเดียว ความร้อนที่แผดเผาผ่านช่องคอ รสชาติขมฝาด และกลิ่นฉุนกึกทำให้คนตัวใหญ่นิ่วหน้า แต่ก็พยายามใจดีสู้เสือ กลืนของเหลวรสร้อนแรงอึกๆ จนลูกกระเดือกที่ลำคอผลุบโผล่เป็นจังหวะ แสบคอจนเหมือนกลืนลาวา แต่อย่างน้อยคงจะรู้สึกดีกว่ามีสติเต็มร้อย แล้วให้ไปเอาเพื่อนชะนีแน่ๆ “อีนี่ กินอะไรขนาดนั้น แบ่งกันกินบ้างค่ะ” เพราะกลัวว่าเพื่อนจะน็อกเหล้าจนตายคาที่ ออยจึงรีบแย่งขวดมาจากอีกฝ่าย แล้วรินใส่แก้วกระดกลงคอตามไปอย่างรวดเร็ว ทว่าปริมาณน้อยกว่าที่เดย์รินเมื่อครู่ “เอาคืนมาเลยนังตัวดี ฉันยังไม่เมาเลยนะ” ว่าแล้วก็พยายามยื่นไม้ยื่นมือไปแย่ง แต่ออยไวกว่า หญิงสาวรีบวิ่งถอยกรูด “อีบ้า มันก็ต้องรอให้แอลกอฮอล์มันทำงานก่อนสิยะ กินไปขนาดนั้นเดี๋ยวก็ได้น็อกตายคาเตียงหรอกย่ะ” “เออ ตายก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องมารับรู้ว่าต้องเอากับชะนี” “ฉันก็ไม่คิดว่าครั้งแรกต้องมาเอากับกะเทยเหมือนกันย่ะ” “ล้มเลิกแล้วไปขอเงินแม่ดีกว่าไหมแก ฉันว่ามันเกินไปที่เราจะทำกันแบบนี้” เดย์เริ่มงอแงอีกครั้ง คราวนี้มีน้ำใสคลอหน่วยที่หางตาอีกด้วย “โอ๊ยยย แกก็รู้ถ้าไปขอตอนนี้มีหวังจากสองหมื่นห้าจะเหลือหมื่นห้าแน่ๆ ตายกันพอดี แล้วการมีเซ็กซ์มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรขนาดนั้นปะวะ หล่อนอย่าเวอร์ค่ะ ในสาขาเราไปจิ้มได้เลยเหลือกี่คนที่ยังจิ้นอยู่” ออยยกมือข้างหนึ่งขึ้นเท้าเอว สีหน้าแสดงซึ่งความขัดใจเมื่อเห็นเพื่อนยังโยเยไม่หยุด “มันไม่เหมือนกันปะ คนอื่นเขาสมยอม แต่เราไม่อะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมยู่ปากอย่างงอแงอีกครั้ง “งั้นแกก็ไม่ต้องไปคอน แค่นั้น ส่วนฉันจะไปหาคนอื่นมาถ่าย เพราะจะไปหาพี่แบงค์ค่ะ” ออยเริ่มโมโหจริงๆ แล้ว ถึงขนาดนี้เพื่อนตัวดียังไม่หยุดคิดมาก จนเธออยากล้มโปรเจกต์แล้วหาคนอื่นมาทำแทนให้จบๆ ไป สิ้นคำก็คว้าเหล้ามาเทเพิ่ม แต่กลับถูกอีกคนยกไปกระดกรวดเดียวจนหมดแทน “เออออ ก็ได้วะแม่ง เพื่อผู้ชายอีเดซี่ยอมตายค่ะ” ว่าแล้วก็ยกมือชูกำปั้นขึ้นฟ้า เรียกขวัญและกำลังใจให้ตัวเอง ออยก็ทำท่าเดียวกันตามอีกคน หลังจากยื้อแย่งกันสักพัก ทั้งคู่ก็เริ่มหมดแรงเลยยอมสงบศึก แล้วมานั่งแบ่งน้ำเมากินกันดีๆ ระหว่างนั้นก็พูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อยด้วยความเพลิน จนกระทั่งน้ำสีอำพันพร่องลงไปเกินครึ่งขวด “อีเดชา เหล้าจะหมดล้าววว แกเมายัง” ออยพูดด้วยน้ำเสียงยานคาง แอลกอฮอล์เริ่มทำหน้าที่ของมัน ส่งผลให้หญิงสาวรู้สึกหนักหัวตุบๆ ร่างกายร้อนผ่าวจนผิวขาวนวลเริ่มเรื่อสีชมพูเหมือนผลมะเขือเทศสุก “ฉันเริ่มกรึ่มๆ แล้วอะแก ตะ...แต่ว่า ฉันรู้สึกแปลกๆ อะ มันร้อนๆ สงสัยจะกินเยอะไป” เดย์ตอบเสียงแผ่ว ทั่วทั้งร่างกายของเขารู้สึกร้อนไปหมด ทั้งที่ในห้องเปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ และสิ่งเดียวที่ปกปิดร่างกายเขาไว้ มีเพียงผ้าขนหนูผืนบางพันอยู่รอบเอวเท่านั้น ลำคอรู้สึกแห้งผาก หอบหายใจจนแผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงเร็วถี่ สภาพไม่ต่างจากคนที่พึ่งไปวิ่งมาราธอนมา แต่สิ่งที่ประหลาดที่สุดก็คือ เอ็นของเขาดันแข็งตัวจนดันผ้าขนหนูขึ้นตั้งเป็นโดมใหญ่ ถ้าเป็นอาการอย่างอื่นคงจะเดาได้อยู่ว่าคงเพราะกินเหล้าไปเยอะ แต่อาการที่จู่ๆ ก็ ‘แข็ง’ ขึ้นมานี่ ต่อให้เมาแค่ไหนก็ไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่ “ออยลี่” คนตัวใหญ่หันหน้าไปมองเพื่อนสาวที่อาการไม่ได้ต่างกันเท่าไรด้วยน้ำเสียงกระเส่า “...” คนถูกเรียกมองด้วยความสงสัย เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมพูดต่อสักที “ทำไมจู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่า ฉัน…อยากวะ” “ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอแก แกมีอารมณ์ เราจะได้ซ้อมๆ กันไง” “ไม่แก แต่ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ฉันไม่มีอารมณ์หรอกกับอีแค่กินเหล้าเนี่ย” เสียงของชายหนุ่มปนอาการหอบอย่างน่าสงสาร เหงื่อท่วมตัวราวกับเพิ่งขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ ทันใดนั้น สติสัมปชัญญะที่หลงเหลืออยู่เสี้ยวหนึ่งของเดย์ ก็ทำให้เขาฉุกคิดถึงอะไรได้บางอย่าง ฝาขวดเหล้าที่ถูกเปิดออก แต่ปริมาณเหล้ากลับเหลือเท่าเดิม… “อีโอลีฟ สารภาพออกมาเดี๋ยวนี้นะยะ ว่าแกได้ทำอะไรกับเหล้าหรือเปล่า” เอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ทำอะไรแก” “แกอย่ามาเฉไฉ” ยกมือที่หนักอึ้งของตัวเองขึ้นชี้นิ้วใส่หน้าเพื่อนสาว “กะ...แกบอกมาเดี๋ยวนี้ ว…ว่าเหล้าแกใส่อะไรลงไป ฉันเห็นแกเปิดฝาขวดไว้ แกเปิดฝาขวดเหล้าเองไม่เป็น มีแต่ให้ฉันเปิดให้ เป็นไปไม่ได้ที่แกจะเปิดเอาไว้ก่อน” “…” “สารภาพมาเดี๋ยวนี้นะนังตัวดี” เมื่อโดนต้อนจนจนมุม ออยก็ไม่รู้จะแถยังไงต่อดี บวกกับสติที่ไม่ค่อยจะเหลือแล้ว หญิงสาวจึงทำเพียงพยักหน้าเบาๆ “อือ ฉันใส่ยาปลุกเอง” คำตอบที่ถูกเอ่ยมาจากปากของเพื่อนสาว ทำเอาเดย์ตาค้างปากอ้าไปพักหนึ่ง ตัวนิ่งแข็งทื่อเหมือนโดนสาป “กรี๊ด!!! อีเหี้ย” เดซี่หวีดร้องสุดเสียง “โอ๊ย! อีเดชา จะแหกปากหาป้าแกเหรอ” “ก…แกนะแก อีออย โอ๊ย” เดย์พยายามจะชี้หน้าด่า แต่เพราะฤทธิ์ยาปลุกที่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง และความมึนเมาจากแอลกอฮอล์ ทำให้เขาหัวตันคิดอะไรไม่ออก นอกจากอยากจะปลดปล่อยความอึดอัดบริเวณเป้ากางเกง “จะไปซีเรียสอะไร ก็บอกแล้วไงว่าเอาเหล้ามาเป็นตัวช่วย” ออยว่าก่อนจะค่อยๆ ขยับมาแนบชิดกับคนตัวใหญ่ ขาเรียววาดพาดผ่านหน้าท้องแข็งแกร่ง ใบหน้าสวยซุกไซ้อยู่ที่ต้นคอ “มันไม่ใช่ช่วยแบบนี้ไง” เดย์เถียง เขารู้สึกว่าความต้องการมันรุนแรงมากกว่าทุกที “แต่มีอารมณ์แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ซ้อมง่ายๆ จะได้สมจริงไง” เสียงใสตอบกลับด้วยอารมณ์ที่รุ่มร้อนไม่ต่างกัน เพราะรู้ว่ามีอะไรอยู่ เธอเลยทำท่าแย่งกินไปแบบนั้น แต่ก็มีหลายส่วนที่กลืนลงไปเพื่อใช้เป็นตัวช่วยสำหรับตนเองเช่นกัน “ไม่รู้แหละ แต่แกต้องมารับผิดชอบฉัน…เดี๋ยวนี้!!!”