ตอนที่ 16 : แค่คู่นอน...หรือคนรัก

เสียงเครื่องยนต์จอดหน้าบ้านพัก ภูฟ้า ก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าเป้สีดำใบเก่ง เขามองตรงไปยังประตูบ้านที่ปิดสนิทและคล้องแม่กุญแจไว้อย่างแน่นหนา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย “ไรวะ พี่ไม่อยู่เหรอ” เขาบ่นพึมพำพลางหยิบกุญแจสำรองขึ้นมาไขเข้าไป เมื่อหันไปมองในโรงจอดรถที่ควรจะมีรถของพี่สาวจอดอยู่กลับพบเพียงความว่างเปล่า “ไหนบอกว่าช่วงนี้พักร้อนไง แอบไปเที่ยวที่ไหนไม่บอกกันวะ” ภูฟ้าเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกหา พิมฐา พี่สาวเพียงคนเดียวที่เขาคาดหวังว่าจะเจอหน้าทันทีที่ถึงบ้าน ภายในรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้ากลับ เสียงโทรศัพท์มือถือของพิมฐาดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ บนหน้าจอปรากฏชื่อ ภูฟ้า อย่างชัดเจน เขื่อน ซึ่งกำลังทำหน้าที่สารถีหันมามองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวข้างกาย “ทำไมไม่รับล่ะครับ?” เขื่อนถามยิ้มๆ “รับตอนนี้ก็ไม่รู้จะพูดอะไร” พิมฐาตอบเสียงเรียบ แต่แววตามีความกังวลซ่อนอยู่ “ภูฟ้าเหรอครับ?” “อืม... คงกลับมาแล้วไม่เจอพี่มั้ง ช่วงที่ไปกางเต็นท์ไม่เห็นโทรมาเลย” “ถ้าพี่ไม่รับ ผมเชื่อเลยว่าเดี๋ยวมันต้องโทรมาหาผมแน่” เขื่อนพูดพลางยิ้มมุมปากอย่างคนรู้ทันนิสัยเพื่อน พิมฐาเห็นท่าทางทะเล้นนั้นจึงตัดสินใจกดรับสายทันที “ว่าไง...” (เสียงโวยวายจากปลายสายดังลอดออกมา) “โหพี่! ทำไรอยู่กว่าจะรับสายเนี่ย!” “กระเป๋าพี่รกน่ะ กว่าจะค้นเจอมือถือได้ ว่าแต่แกล่ะ อยู่ไหนแล้ว?” พิมฐาตีเนียนถามกลับ “ก็อยู่บ้านน่ะสิ! มาถึงแล้วไม่เจอใคร ไหนว่าพักร้อนไง นึกว่าจะพักอยู่ที่บ้าน หนีไปเที่ยวที่ไหนซะล่ะ" “พี่... ออกมานั่งรถเล่นน่ะ กำลังจะกลับแล้ว” “นั่งรถเล่น?” ภูฟ้าทวนคำเสียงสูงอย่างไม่เชื่อหู ”นั่งรถเล่นที่ไหนพี่?” “ก็แถวๆ นี้แหละ กำลังจะถึงแล้ว แค่นี้นะ!” พิมฐารีบตัดสายทิ้งทันทีทิ้งให้ปลายสายยืนงงอยู่กลางบ้าน ภูฟ้าวางมือถือลงบนโต๊ะพลางถอนใจ “อะไรของเค้าวะ...” เขาเดินตรงไปที่ตู้เย็นเพื่อหาอะไรดื่มแก้กระหาย มือเรียวหยิบขวดน้ำเย็นจัดขึ้นมากระดกจนเกือบหมดขวด แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะปิดประตูตู้เย็น สายตาก็พลันไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวข้างๆ มันคือ เสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมู ที่มีปักชื่อคณะอย่างเด่นชัด ภูฟ้าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาพิจารณา ร่างสูงขบกรามแน่นเมื่อจำได้ทันทีว่านี่คือเสื้อของใคร “ไอ้เหี้ยเขื่อน... มาถอดเสื้อทิ้งเรี่ยราดอะไรไว้ในบ้านกูวะ!” เขาพึมพำมความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง “กูบอกให้มึงมาช่วยดูแลพี่พิม... แต่มึงคงไม่ถึงขั้นมานอนเป็นเพื่อนพี่กูถึงในบ้านหรอกนะไอ้เพื่อนเวร!” รถยนต์สีขาวคันคุ้นตาเคลื่อนเข้ามาจอดในโรงรถอย่างเงียบเชียบ พิมฐารีบปลดเข็มขัดนิรภัยและก้าวลงจากรถทันทีโดยมีเขื่อนเดินตามประกบไม่ห่าง ท่าทางลุกลี้ลุกลนของเธอทำให้ชายหนุ่มต้องคว้าต้นแขนเอาไว้เบาๆ “เธอกลับไปได้แล้วนะ” พิมฐาเอ่ยเสียงกระซิบ “ทำไมล่ะครับ?” “เธอจะเข้าไปเจอภูฟ้าตอนนี้เนี่ยนะ!” “ก็ใช่น่ะสิครับ ผมกับมันเป็นเพื่อนกัน ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันด้วย” เขื่อนตอบด้วยท่าทางสบายๆ ต่างจากพิมฐาที่เริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม “วันหลังเถอะ ตอนนี้พี่อยากพักผ่อน พี่ไม่พร้อมจะเคลียร์เรื่องอะไรกับใครทั้งนั้น” “แล้วพี่จะเคลียร์เรื่องอะไรล่ะครับ?” เขื่อนถามย้ำพลางสาวเท้าเข้าไปใกล้จนพิมฐาต้องถอยหลังไปชิดตัวรถ เขาโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหู “ไหนพี่บอกว่าจะให้ผมเปิดตัวไงครับ” “พี่ว่า... มันคงเร็วเกินไป ภูฟ้าอาจจะรับไม่ได้” “พี่ไม่ใช่ภูฟ้า พี่จะไปคิดแทนมันทำไม?” เขื่อนสวนกลับทันควัน “มันอาจจะยินดีก็ได้ที่ได้เพื่อนอย่างผมเป็นพี่เขย” “เขื่อน!” พิมฐาปรามพลางหันมองซ้ายขวาอย่างระแวง “พี่ลืมความรู้สึกตอนที่ถูกผมเอาไปแล้วเหรอครับ?” คำพูดจาบจ้วงตรงไปตรงมาทำเอาพิมฐาหน้าชา “ตอนนั้นพี่ครางเสียวขนาดไหน พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าร่างกายเราเข้ากันได้ดีแค่ไหน” “นี่เธอ! หยุดพูดเดี๋ยวนี้!” “จะมาทำเป็นลืมทุกอย่างแบบนี้ได้ยังไงล่ะครับ ปากกับใจไม่ตรงกันแบบนี้ผมก็แย่น่ะสิ” “พี่บอกไปแล้ว พี่กลัวภูฟ้ารับไม่ได้ พี่ไม่อยากมีปัญหากับน้องชายตัวเอง พี่กลัวมองหน้าเขาไม่ติด” “แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ?” “ก็ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น...” “พี่พิม พี่รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา” สายตาของเขื่อนเริ่มวาวโรจน์ด้วยความตัดพอน้อยใจ “พี่คิดมาตลอดทางแล้วเขื่อน สิ่งที่มันเกิดขึ้นระหว่างเรามันอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ พี่ยอมรับว่าพี่ไม่ได้มีเซ็กซ์กับผู้ชายมานาน มันก็อาจจะมีบ้างที่ร่างกายมันต้องการ แต่เชื่อเหอะว่ามันไม่ได้มาจากความรักแน่ๆ” “พี่พิม...” “พี่โตกว่าเธอมาก กับเรื่องแค่โดนเธอเอาพี่ไม่ถือสาหรอก เราไม่มีอะไรต้องผูกมัดกันนะ” เขื่อนได้แต่ยืนอึ้ง คำพูดประโยคนี้มันกรีดลึกยิ่งกว่าสิ่งใด เขาไม่คิดว่าหญิงสาวที่เขาเพิ่งร่วมรักด้วยอย่างดูดดื่มจะมองว่าเขาเป็นแค่ เครื่องบำบัดความใคร่ ชั่วคราว ความหวังที่คิดว่าความสัมพันธ์จะพัฒนาไปไกลกว่านี้พังครืนลงต่อหน้า “พี่เล่นกับใจผมมากนะ” “เธอกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวภูฟ้าจะออกมาเจอ พี่ขี้เกียจหาคำแก้ตัว” “พี่จะแก้ตัวอะไรล่ะ ก็แค่พูดไปตามความจริงที่เกิดขึ้น” “พี่อธิบายทุกอย่างให้เธอฟังไปแล้วนะเขื่อน พี่บอกว่าพี่ยังไม่พร้อมจะอธิบายเรื่องเราให้ภูฟ้าเข้าใจในตอนนี้” “แล้วมันจำเป็นต้องอธิบายอะไรล่ะครับ ก็แค่บอกว่าเราสองคนคบกัน ผมอุตส่าห์ดีใจนะที่ตอนแรกพี่ตกลงว่าจะเปิดเผย” เขื่อนเค้นเสียงประชด “หรือพี่อายใช่ไหมครับที่จะต้องคบกับนักศึกษาธรรมดาๆ อย่างผม ผมเกือบลืมไปว่าผู้หญิงสวยและเก่งอย่างพี่ คงมองผมเป็นแค่คู่นอนที่ได้แล้วทิ้ง แบบไม่คิดอะไร” “อยากจะพูดอะไรก็พูดเถอะ” พิมฐาตัดบทด้วยความรำคาญใจ เธอหันหลังเดินเปิดประตูเข้าไปในบ้านและรีบปิดลงทันที ทิ้งให้เขื่อนยืนกำหมัดแน่นอยู่ท่ามกลางความสลัวของโรงรถ พิมฐาเดินเข้ามาในห้องโถงด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอเห็นภูฟ้านอนเอนตัวหลับอยู่บนโซฟา หญิงสาวเดินไปหยุดยืนมองน้องชายที่นอนหลับตาพริ้มอย่างลำบากใจ เธอก้มมองเสื้อช็อปสีแดงที่วางพาดอยู่ไม่ไกล ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันนัวเนียจนเธอต้องหลับตาลงเพื่อระงับอารมณ์