Episode 2

หมับ! มือหนาจับเข้ากับข้อมือเล็กๆ แล้วออกแรงดึงโซดาให้นั่งลงตักเสี่ยครามอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นมา "เท่าไหร่?" เสี่ยครามถามย้ำด้วยใบหน้านิ่งสนิท ราวกับถามราคาอาหารในเมนู "อะไรนะ?" ฉันถามกลับไป เสียงสั่นด้วยความโกรธที่ปนเปไปกับความงุนงง ไม่ชอบเลยจริงๆ ที่ผู้ชายพวกนี้ชอบใช้เงินฟาดหัว ทำเหมือนผู้หญิงอย่างเราเป็นสินค้าในตู้กระจก "กูถามว่าเท่าไหร่" เขาไม่เพียงแค่ถามเปล่า แต่มือหนาเริ่มซน ลูบไล้ขึ้นมาจากต้นขา ผ่านสะโพกมนโค้งเว้าของฉันอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวของเขาบดคลึงไปตามผิวเนื้อจนใจฉันสั่นระริก "ไม่ขาย!" ฉันตอบออกไปคำขาด กระแทกเสียงใส่หน้าหล่อๆ นั่นให้รู้สำนึก ความจริงคือความจริง ฉันทำงาน PR ค่ะเสี่ย ไม่ได้ทำงาน อย่างว่าและฉันก็ไม่เคยด้วย! บอกแล้วไง เห็นแบบนี้ฉันไม่ได้ง่าย!!!" "เท่าไหร่?" "นี่!" "เท่าไหร่?" เอ๊ะ! นี่เขากำลังกวนตีนฉันอยู่ใช่ไหม? ฉันจ้องตาเขาเขม็ง อีตาเสี่ยครามนี่นอกจากจะหน้าด้านแล้วยังหูตึงหรือไง บอกว่าไม่ขาย ยังจะมา เท่าไหร่ๆอยู่ได้! "โรคจิตหรือไง ไม่ขายโว้ย!" เอาเงินมาเป็นล้านฉันก็ไม่ขา....เอ๊ะแต่ตั้งเป็นล้านเลยนะ ถ้าได้ฉันคงสบายไปเป็นชาติ.. เฮ้ย!ไม่ได้ ไม่ ไม่โซดา แกไม่ได้ขาย ไม่ได้ขายตัว ท่องไว้ลูก ท่องไว้! "หึ ให้เงินแล้วไม่เอา งั้นก็ให้กินฟรีสินะ" เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะโน้มตัวมากระซิบที่ข้างหูจนขนลุกซู่ "ปากเก่งแบบนี้... บนเตียงจะเก่งเหมือนปากไหม" "กินฟรีบ้าอะไร ปล่อยๆๆ!" ฉันเริ่มดิ้นขลุกขลักพยายามจะลงจากตัก แต่ยิ่งดิ้น แขนเขาก็ยิ่งรัดแน่นเหมือนคีมเหล็ก และที่สำคัญ... ฉันรู้สึกได้ถึง บางอย่าง ที่มันดุนดันอยู่ตรงก้นฉัน มันเป็นแท่งแข็งๆ ร้อนๆ ที่ขยายขนาดขึ้นกว่าตอนแรกเสียอีก! อร๊ายยย!! เสียวจนขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย! "อย่าดิ้น! มึงชื่ออะไร" เสี่ยครามกดเสียงต่ำ จ้องหน้าฉันเขม็งจนฉันเริ่มใจคอไม่ดี "จะรู้ไปทำไม ฉันไม่ได้อยากรู้จักด้วย ปล่อย!!" ฉันเริ่มหอบหายใจแรงจากการดิ้นสู้ อดด่าในใจไม่ได้ว่าอีตาเสี่ยนี่มันดื้อด้านจริงๆ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง "เผื่อกูคราง... จะได้ครางชื่อมึงถูก" เขาพูดพลางยักคิ้วทะลึ่งใส่ฉัน ท่าทางมาเฟียเมื่อกี้หายไปไหนหมด เหลือแต่ไอ้หนุ่มขี้หลีจอมหื่น! "เหอะ! ชื่อโซดา พอใจยัง? ปล่อยได้แล้ว หายใจไม่ออก!" ฉันยอมบอกชื่อไปส่งๆ เพราะอยากออกจากกอดของเสี่ยหื่นนี่เต็มทน ฉันยังไม่อยากมาขาดใจตายคาตักเจ้าของผับหรอกนะ แฟนก็ยังไม่มี ผัวก็ยังไม่เคยมีเป็นตัวเป็นตนเลย! "ทำไมกูถึงได้พลาดมึงไปได้วะ..." เสี่ยครามพึมพำกับตัวเอง สายตาคมกริบสำรวจใบหน้าและทรวดทรงของฉันอย่างละเอียด ปกติแล้วสาวสวยใน WAR ZONE CLUB ไม่เคยรอดพ้นเงื้อมมือเสี่ยครามไปได้สักราย ส่วนใหญ่จะ 'เสร็จ' ตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงานด้วยซ้ำ แถมเขายังเป็นพวกไม่กินของซ้ำซาก รอบเดียวจบไม่มีรีเทิร์น แต่นี่เขากลับมองข้ามผู้หญิงระดับพรีเมียมอย่างโซดาไปได้ยังไงกันนะ? สงสัยช่วงหลังๆ เขาจะเข้าผับนี้น้อยไปหน่อย... สงสัยคืนนี้ต้อง เช็กอินนานๆ เสียแล้ว "ไม่รู้โว้ย!" ฉันตอบสะบัดหน้าใส่ ตั้งแต่ทำงานมาไม่เคยเจอเสี่ยครามเลยสักครั้ง ใครจะไปรู้ว่าเจ้าของผับจะหล่อร้ายและบ้ากามขนาดนี้ เสียดายหน้าตาชะมัด! "หรอ? งั้นไปเถอะ... กูเ****น!" เขาทำท่าจะลุกขึ้นพร้อมอุ้มฉันขึ้นแนบอกเหมือนอุ้มตุ๊กตา ฉันตาเหลือกทันที แบบนี้ก็ได้เหรอเสี่ย! จะลักพาตัวพนักงานไปกินตับกันโต้งๆ แบบนี้เลยเหรอ? "เดี๋ยว! เอ่อ... ฉัน... เมนส์มา! ใช่ เมนส์มาค่ะเสี่ย!" ฉันโพล่งข้ออ้างสุดคลาสสิกออกไป หวังว่าฟ้าจะโปรดสัตว์น้อยตัวดำๆ (ที่สวยมาก) อย่างฉันบ้าง "งั้นต้องพิสูจน์แล้วหละ! ถ้ามาจริงกูจะปล่อยมึงไป" "พิ... พิสูจน์อะไร!" ฉันเริ่มเลิ่กลั่ก ชิบหายแล้วโซดาเอ๊ย หาเรื่องแท้ๆ "ก็แบบนี้ไง... โซดา" ไม่รอให้ฉันตั้งตัว เสี่ยครามกระชากท้ายทอยฉันเข้าไปรับจูบอันหนักหน่วง ริมฝีปากหยักได้รูปบดขยี้ลงมาอย่างเร่าร้อน เสียงดูดดื่มจ๊วบจ๊าบดังสลับกับเสียงลมหายใจที่ติดขัดของฉัน ลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาสำรวจความหวานในโพรงปากอย่างช่ำชอง เขาจูบจนฉันอ่อนระทวยปวกเปียกไปทั้งตัว "อื้อออส์~" เสียงครางเครือหลุดออกมาจากลำคอของฉันอย่างห้ามไม่ได้ มือหนาของเขาเริ่มทำหน้าที่ พิสูจน์ ลูบไล้เข้าไปใต้กระโปรงเดรสตัวสั้นกุด คืนนี้ฉันใส่เดรสรัดรูปโชว์สัดส่วน แค่นั่งก็เห็นละ มันเลยสะดวกต่อการลูบไล้และสอดใส่! อะไรจะเป็นใจขนาดนี้ "ยะ.. อย่า.. อื้ออส์~" เสียงฉันหายไปในลำคอ เมื่อเขาผละออกไม่ถึงห้าวินาทีให้ฉันได้พูดและหายใจดีๆ เขาก็ประกบจูบฉันอีกครั้ง พร้อมกับสอดลิ้นเข้ามาในปากกระจับอันน้อยของฉันพร้อมกับพยายามดูดลิ้นฉัน เสี่ยครามจูบจนสีลิปสติกสีแดงสดฉันจางอะคิดดู! มือหนาเริ่มรุกล้ำลูบไล้ผ่านแพนตี้ลูกไม้สีดำตัวจิ๋ว ความร้อนจากฝ่ามือเขาทำให้น้องสาวของฉันเริ่มประท้วงด้วยความสยิว "อื้อออส์~ เอี่ยอามมม... แฮกๆ" ฉันผละออกมาหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด "ปากหวานชิบ!" เสี่ยครามพึมพำ สายตาเขาเชื่อมเยิ้มและเต็มไปด้วยความกระหาย เขาแทบไม่อยากจะผละออกไปไหนเลยถ้าไม่เห็นว่าฉันเริ่มจะขาดใจตายเสียก่อน "เสี่ยคราม... ฉันขอร้องหละ..." ฉันมองหน้าเขาด้วยสายตาอ้อนวอน พยายามจะเรียกคะแนนความสงสาร "ไม่ต้องขอ... ร้องออกมาได้เลย" "เสี่ยคราม! อ้าส์.." "ถ้ามึงไม่โกหกว่าเมนส์มา กูก็คงไม่ต้องพิสูจน์! ไม่เนียนเลยนะน้องสาว..." ฉันได้แต่เงียบกริบ หมดคำจะโต้เถียง ก็ในเมื่อตอนนี้ร่างกายมันทรยศอย่างเห็นได้ชัด "แฉะแล้วนี่... งั้นถือว่ากูตรวจสอบขนาด รู ไปในตัวเลยก็แล้วกัน" เสี่ยครามยกยิ้มมุมปาก "ไม่.. ฉันยังไม่... อื้ออส์~ จะ.. เจ็บบบ.." ฉันเริ่มดิ้นพร่านเมื่อนิ้วแกร่งของเขาสอดแทรกผ่านกลีบกุหลาบเข้ามาด้านใน ความคับแน่นทำเอาฉันเจ็บแปลบจนต้องขยุ้มไหล่เขาไว้แน่น แจ๊ะ... แจ๊ะ... เสียงเฉอะแฉะเริ่มดังขึ้นตามจังหวะนิ้วที่ขยับเข้าออก เสี่ยครามมองหน้าฉันด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "ดูแลตัวเองเก่งนี่..." เสี่ยครามพูดราวกับว่าโซดาไม่บริสุทธิ์ ทั้งที่รู้ตั้งแต่สอดใส่นิ้วเข้าไปแล้ว ว่าโซดายังซิง! นี่ขนาดนิ้วเดียวยังตอดรัดเขาแน่นขนาดนี้!! "อ๊ะๆๆ อย่ามาดูถูกฉันนะ! ฉันยังไม่เคยต่างหากหละ!" "งั้นหรอ? มึงกำลังชวนกูไปพิสูจน์ต่อในห้องสินะ" "อ๊ะส์! อ้าาส์... อย่าคิดเองเออเองสิ! เอานิ้วเสี่ยออกเดี๋ยวนี้นะ! เดี๋ยวมีใคร... มะ.. มาเห็น อ๊ะๆๆ!" ฉันกอดคอเขาแน่น เอวบางเริ่มขยับสวนสู้กับนิ้วของเขาอย่างลืมตัว ปากก็ห้ามไปอย่างนั้นแหละแต่ใจกับร่ายกายมันกลับเรียกร้องให้เขาทำแรงกว่านี้! "โต๊ะที่กูนั่งมืดขนาดนี้ มึงคิดว่าใครจะเห็น?" "ก็ต้องมีบ้างแหละ... อ้าาาส์~" แจ๊ะๆๆๆๆ "ตอดดีจริง!" "อ๊ะะส์ๆๆๆ... อ๊ะะะส์ๆ..." เสียงของฉันเริ่มดังแข่งกับเบสหนักๆ ของคลับ การนัวเนียในที่อโคจรแบบนี้อาจจะเป็นเรื่องปกติของคนอื่น แต่สำหรับฉันที่เพิ่งเคย โดนครั้งแรก มันเหมือนโลกกำลังจะระเบิด! เสี่ยครามเริ่มเร่งจังหวะนิ้วเร็วขึ้น แรงขึ้น จนฉันใกล้จะถึงฝั่งฝัน ร่างกายเกร็งกระตุกเตรียมจะปลดปล่อยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ทว่า... "เสี่ยคราม รับอะไรเพิ่มไหมค๊า เดี๋ยวเจ๊ไปเอามาให้!" เสียงแจ๋นๆ ของเจ๊กิ๊งทะลุกลางปล้องขึ้นมาเหมือนสายฟ้าฟาด! ความเสียวที่พุ่งทะยานเมื่อกี้ร่วงกราวลงมาค้างเติ่งอยู่ในอากาศทันที "เชี้ย! อีเจ๊กิ๊ง!" พรึ่บ!