หน้าห้อง ICU
ฉันวิ่งกระหืดกระหอบมาจนถึงหน้าประตูเหล็กบานใหญ่ เสียงฝีเท้าของฉันดังก้องไปตามโถงทางเดินที่เงียบสงัด น้ำตาพรากจนมองแทบไม่เห็นทาง ในใจเอาแต่ภาวนา... แม่คะ รอหาก่อนนะแม่ อย่าเพิ่งทิ้งดาไป
"พี่ไฟ! แม่ล่ะคะ! แม่เป็นยังไงบ้าง!"
ฉันโผเข้าหาพี่หมอไฟที่ยืนอยู่หน้าห้อง ICU ด้วยใบหน้าซีดเผือด ชุดกาวน์ของเขาดูยับย่น
พี่ไฟนิ่งเงียบ เขาไม่ตอบแต่กลับก้มหน้าลงต่ำ มือหนาสั่นเทา
"ดา... พี่... พี่ขอโทษ ดามาไม่ทัน... หมอเขาพยายามยื้อจนสุดความสามารถแล้วดา"
"ไม่จริง! พี่ไฟโกหกใช่ไหม! เมื่อกี้พยาบาลยังโทรหาดาอยู่เลย!"
ฉันกรีดร้องออกมาพลางทุบประตูห้อง
"แม่! แม่ตื่นมาคุยกับดาก่อน! ดามาแล้วแม่! ดาเอาเงินมาให้แม่แล้วไง!"
หมับ!
อ้อมกอดหนาที่คุ้นเคยรวบตัวฉันไว้จากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมที่ฉันจำได้ดี... เสี่ยคราม เขาตามมาถึงที่นี่ในนาทีที่ฉันแหลกสลายที่สุด
"พอแล้วโซดา! หยุดดิ้น!"
เสี่ยครามตวาดเ
