แสงอาทิตย์ยามบ่ายของกรุงเทพฯ สาดส่องผ่านผนังกระจกสูงชันของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง สะท้อนเข้ากับความเงางามของพื้นหินอ่อนจนดูสว่างจ้าเกินความจำเป็น ภายใน หอผู้ป่วยใน (IPD) บรรยากาศกลับถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง มีเพียงกลิ่นสะอาดกริบของน้ำยาฆ่าเชื้อแบรนด์หรูที่ลอยจาง ๆ ในอากาศ ผสมกับเสียงทำงานสม่ำเสมอของเครื่องปรับอากาศที่เย็นยะเยือก
ชลิดา ยืนตระหง่านอยู่หลังเคาน์เตอร์พยาบาลทรงโค้งที่ถูกออกแบบมาอย่างทันสมัย ชุดพยาบาลสีขาวครามที่รีดจนเรียบกริบบ่งบอกถึงความเจ้านระเบียบในตัวเธอ แววตาของเธอมุ่งมั่น จับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟระดับชีพจรและผล Lab ของผู้ป่วยในความดูแล แม้ขอบตาจะมีความหม่นคล้ำจาง ๆ จากการพักผ่อนที่ไม่เคยเพียงพอ แต่เธอก็ยังรักษาวินัยของพยาบาลวิชาชีพไว้ได้อย่างไร้ที่ติ
สำหรับชลิดา วอร์ดแห่งนี้คือ "ป้อมปราการ" มันคือสถานที่เดียวที่เธอสามารถสวมบทบาทผู้ควบคุมสถานการ
