บ่ายวันหยุดที่ควรจะเป็นเวลาแห่งการพักผ่อนกลับกลายเป็นความเงียบเหงาที่กรีดลึกเข้าไปในใจ ชลิดา นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาภายในห้องรับแขกที่ดูโปร่งโล่งจนเกินไปในยามที่ไร้เงาของเจ้าของบ้าน แสงแดดรำไรที่ทอดผ่านผ้าม่านลูกไม้ลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ ยิ่งย้ำเตือนถึงความอ้างว้างรอบกาย เธอทอดสายตามองไปยังมุมห้องที่ชัยธวัชเคยนั่งอ่านหนังสือ ความทรงจำเกี่ยวกับสัมผัสอันอบอุ่นและกลิ่นหอมจางๆ ของเขายังคงวนเวียนอยู่รอบตัว แต่ในความเป็นจริงกลับมีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอซ้ำไปซ้ำมา
กริ๊ง...!
เสียงกริ่งที่ประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้นแหวกความเงียบ ชลิดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวกลับพองโตขึ้นอย่างกะทันหัน เธอรีบเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมด้วยมือที่สั่นเทา ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือรถยุโรปสีดำขลับมันปลาบ รูปร่างและยี่ห้อเดียวกับรถที่ชัยธวัชเคยขับไม่มีผิดเพี้ยน
“พี่ชัย...”
ริมฝีปากบางพึมพำออกมาพร้อมรอยย
