เสียงหึ่งเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานอย่างซื่อสัตย์ กลับฟังดูคล้ายเสียงหัวเราะเยาะท่ามกลางความเงียบที่น่าสะอิดสะเอียน ชลิดา ค่อยๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากเย็น สิ่งแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความอบอุ่นของผ้าห่ม แต่เป็นความเย็นเยียบของอากาศที่ปะทะผิวเนื้อเปลือยเปล่า และความเหนียวเหนอะหนะของคราบกามที่แห้งกรังตามหน้าขาและหน้าท้อง รอยราคีเหล่านั้นย้ำเตือนว่า ‘ฝันร้าย’ ที่เพิ่งผ่านพ้นไปคือความจริงที่เธอหนีไม่พ้น
ร่างบางยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ดวงตาที่พร่าเลือนกวาดมองไปรอบห้องรับแขกที่เละเทะ เสื้อผ้าที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้กองระเกะระกะอยู่บนพื้นคนละทิศคนละทาง เธอพาร่างที่อ่อนเปลี้ยเดินไปเก็บเศษซากอาภรณ์เหล่านั้นทีละชิ้น... ทีละชิ้น... ท่วงท่าเลื่อนลอยเหมือนคนที่ไร้วิญญาณ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นเครือดังสะท้อนอยู่ในอก
“น่าสมเพชจังเลยนะอ้อ...”
น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพ
