ความเงียบที่แสนอึดอัดเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นอยู่ชั่วขณะ ชัยธวัชหยิบแก้วน้ำแตงโมปั่นขึ้นมาคาบหลอดไว้ในปาก เขาดูดมันช้าๆ จนน้ำแข็งก้นแก้วดังขลุกขลิกเป็นสัญญาณว่ามันหมดเกลี้ยง ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกเบาๆ คิ้วเข้มขมวดเกือบจะชิดกันด้วยความเคร่งเครียด ขณะที่ชลิดาก้มหน้าต่ำลงจนชิดอก เธอเอาแต่กระพริบตาถี่พลางใช้ความคิดอย่างหนักจนลมหายใจเริ่มติดขัด
“พี่คะ... เอ่อ... พี่ไม่กลัวเรื่องราวมันจะเกิดผิดพลาดขึ้นอีกเหรอคะ? อ้อหมายถึง... พี่เทพ” ชลิดาเอ่ยถามเสียงสั่นพร่าขณะที่ยังไม่กล้าเงยหน้ามองสามี เธอพยายามหลบซ่อนแววตาที่ประหวั่นพรั่นพรึง... กลัวว่าการดึงอนุเทพเข้ามาจะกลายเป็นชนวนเหตุที่ทำให้ครอบครัวที่เพิ่งจะกลับมาเริ่มต้นใหม่ต้องพังทลายลงอีกครั้ง
“อ้อ...” ชัยธวัชหันมามองเธอด้วยสายตาแน่วแน่ เขาขยับกายเข้าหาแล้วใช้มือทั้งสองข้างจับไหล่บางของเธอไว้มั่น
“ต่อไปนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ไม่มีวันจะทิ้ง
