ชัยธวัชนั่งนิ่งราวกับรูปสลักอยู่หลังพวงมาลัยรถเบนซ์สีดำสนิท เครื่องยนต์ยังคงเดินเรียบส่งเสียงครางแผ่วเบาขณะจอดหลบมุมอยู่ในเงามืดใกล้ทางเข้าออกของม่านรูด สถานที่ที่ด้วงกำลังฉลองชัยชนะจอมปลอมอยู่กับชลิดาข้างในนั้น ตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งไปที่ประตูทางเข้าออกเพียงหนึ่งเดียวแทบไม่วางตา แสงไฟนีออนสลัวจากหน้าโรงแรมสะท้อนอยู่ในดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความแค้นและรอยร้าว
แม้ภายนอกเขาจะดูสงบนิ่งเพียงใด แต่ภายในใจกลับว้าวุ่นและร้อนรนยิ่งกว่าไฟเผา ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือความทรมานที่กรีดลึกลงในใจ ชัยธวัชพลิกข้อมือดูเวลาครั้งแล้วครั้งเล่า สลับกับการจ้องมองไปที่ทางเข้าออกนั้นด้วยใจที่สั่นระรัว
“นี่ก็นานมากแล้วนะ... ทำไมยังไม่ออกมาอีก”
เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงดนตรีจากเครื่องเสียงที่เปิดไว้เบาๆ เพื่อหวังจะช่วยให้ผ่อนคลาย กลับกลายเป็นเสียงที่บาดหูและไม่ได้ช่วยให้ความรุ่มร้อนในอกเบาบางลงได้เลย ภาพในหัวของเขาจ
