“ก็กูชอบมึงไง” เจตตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง บรรยากาศที่กำลังคุกรุ่นเกิดความเงียบไปชั่วขณะ จนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง
“อย่ามาตลก” กว่าพายอาร์จะหาเสียงตัวเองเจอก็ผ่านไปหลายวินาที ยอมรับว่าประโยคเมื่อครู่เล่นเอาใจเต้นผิดจังหวะ
“ไม่ได้ตลก กูพูดจริงๆ นะ” เจตเสียงอ่อนลง ใบหน้าหล่อเหลาออดอ้อน ตั้งท่าจะก้าวเข้าไปหาคนที่ยังยืนอยู่หน้าประตู ทว่าเพื่อนสนิทยกมือเชิงห้ามเอาไว้ ทำให้เขาต้องหยุดอยู่กับที่
“แค่ได้กันมันไม่ต้องชอบกันหรอกนะ” พายอาร์วางถุงใบสุดท้ายในมือลง ก่อนจะกอดอกมองอีกคนด้วยสายตาหาเรื่องยิ่งกว่าเดิม
“...”
“เพราะมึงไม่เคยได้กับใครไง เลยคิดไปเองว่ามันคือความชอบ มึงแค่สนุกกับเซ็กซ์ กูไม่อยากให้มึงตีกรอบไปว่าชอบกูเพราะเรื่องแบบนั้น” เมื่อเห็นท่าทางที่ตั้งใจฟังของเพื่อนสนิท พายอาร์ก็อธิบายต่ออย่างไม่เร่งรีบ เจตเป็นคนที่คิดช้าในเรื่องของความรู้สึก เพราะมักจะมองโลกในมุมที่ตัวเองอยากมอง
