“ตะ..ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ ใจเย็นๆ เรามากินข้าวกันก่อนดีไหม” เจตก้าวถอยหลังหนีพายอาร์ที่ขยับมาประชิดตัวเรื่อย ๆ
“อย่าเวอร์ แค่ให้ปิดตา”
“ก็มันมืดนี่นา น่ากลัวจะตาย”
“จะนั่งเก้าอี้แล้วปิดตาตัวเองดี ๆ หรือจะกลับบ้านคนเดียว”
“โอเค นั่งเองครับ เอาผ้ามาเลย แค่นี้สบายมาก” แค่ปิดตาจะไปน่ากลัวเท่าแยกกันนอนกับพายอาร์ได้ยังไงกันเล่า เจตแทรกตัวไปนั่งบนเก้าอี้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับปิดตาให้เรียบร้อย
“เฮ้ย!”
“อยู่เฉย ๆ น่า”
“แต่”
“เงียบ!” พายอาร์พูดเสียงเข้ม เจตเม้มปากอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกหลายอย่างปะปนกันไปหมด แต่ที่แน่ๆ คือตื่นเต้นเป็นบ้า ใช่แล้ว.. ที่เขาร้องเสียงดังเมื่อครู่ เพราะอีกคนแกล้งลูบตั้งแต่หัวไหล่ต่ำไปจนถึงมือทั้งสองข้างจากด้านหลัง รู้อีกทีก็มีเสียงแกรก พร้อมกันกับความรู้สึกเย็นวาบที่มือ ถึงได้รู้ว่าตัวเองถูกล็อกเอาไว้แล้ว
พายอาร์มองภาพตรงหน้าอย่างพึงพอใจ จริงๆ แล้วเครื่องมือนี้ตั้ง
