ซ่อนรักนายมาเฟีย

ตึกตึก ตึก.. เสียงฝีเท้าเล็กกำลังเร่งเดินกลับบ้านอย่างเร่งรีบ เพราะเธอต้องไปทำงานพาร์ทไทม์วันเเรกที่หน้าโรงเรียนทำให้วันนี้เธอกลับบ้านสาย โบว์ นักเรียนชั้นม.หกที่กำลังจะเรียนต่อมหาลัยในอีกไม่กี่เดือนนี้ เธอเป็นคนเรียนเก่ง เเต่ขาดเเคลนทุนทรัพย์ เนื่องจากโบว์ถูกเอามาทิ้งไว้ที่บ้านเด็กกำพร้าตั้งเเต่เด็ก ไม่ทราบว่าพ่อเเม่เธอคือใคร โบว์จึงอาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งเเต่เล็ก ด้วยความที่เธอเป็นคนขยันโบว์ออกหางานทำเรื่อยๆ ตั้งเเต่สิบห้าปี เพื่อหาเงินเก็บไว้เป็นทุนการศึกษาให้กับตัวเอง ลำพังเงินเดือนเเม่ครูเจ้าของบ้านเด็กกำพร้าก้ต้องเลี้ยงเด็กหลายคนหลายคน ภาระท่านเยอะมาก "ฉันยินดีด้วยนะโบว์ เเกสอบติดธุรกิจการบินตามที่เเกตั้งใจเลยนะ " เสียงเเก้มใสเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอมาตั้งเเต่ม.ต้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น โบว์เองก็ดีใจไม่น้อย เเต่เรียนธุรกิจการบิน ต้องใช้ค่าใช้จ่ายเยอะมาก เธอรู้ดี นี่คือเหตุผลที่โบว์ต้องหางานทำเพิ่มขึ้นอีกเพื่อความฝันของเธอ "สวัสดีคะ เเม่ครู" เธอยกมือไหว้ทักทายเเม่ครูนิ่มหญิงวัยกลางคนดูเเลที่บ้านเด็กกำพร้าที่เธออาศัยอยู่ "อ้าวโบว์ วันนี้ทำงานเหรอกลับวะมืดเชียว " "คะเเม่ครู หนูหาเงินเพิ่ม ไว้ใช้ตอนเรียนต่อมหาลัยหนะคะ " "ขยันจริงๆโบว์เอ้ย.. พักผ่อนบ้างนะลูก เดี่ยวจะไม่สบายเอา " เเม่ครูนิ่มเอ่ยด้วยความเป็นห่วง "คะเเต่หนูไหวคะเเม่ครู ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ หนูขอตัวไปทำการบ้านก่อนนะคะ " ร่างเล็กของโบว์โค้งตัวเดินผ่านหน้าท่านไปยังห้องของเธอ ด้วยความสุภาพ เเม่ครูนิ่มมองตามหลังด้วยความสงสาร เด็กตัวเเค่นี้ขยันทำงานส่งตัวเองเรียน น่าสงสารยิ่งนัก เธอได้เเต่หวังว่า โชคชะตาจะเข้าข้างเด็กคนนี้บ้าง ฝ่ายโบว์ที่เข้าห้องมาก็ปิดประตูลงกลอนก่อนจะทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า เรียนก็เหนื่อยเเล้วยังทำงานพาร์ทามเลิกหนึ่งทุ่มอีก เด็กสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเเละทำการบ้าน ห้องน้ำที่ใช้ก็เป็นห้องน้ำรวม เเต่ใครจะไปคิดว่าข้างในจะมี ลุงองอาจสามีของเเม่ครูนิ่มที่กำลังจะอาบน้ำด้วยเช่นกัน เธอไม่ค่อยชอบลุงองอาจยเท่าไหร่นักเพราะ ชอบมองเธอด้วยสายตาเเปลกๆ เเละชอบมาวนเวียนที่หน้าห้องเธอดึกๆ " อ้าวหนูโบว์ อาบน้ำเหรอ ? ให้ลุงอาบเป็นเพื่อนมั้ยละ" ชายเเกวัยกลางคนมองเธอด้วยสายตาเเทะโลม จนโบว์รู้สึกกลัวขึ้นมา โชคยังดีที่มีรุ่นน้องอีกสองสามคนมาอาบน้ำพอดี ลุงองอาจเลยไม่ได้ทำอะไรเธอ โบว์รีบอาบน้ำเเล้วเดินกลับเข้าห้องนอนเธอปิดประตูเเน่น พลางคิดในใจ ที่นี่คงไม่ปลอดภัย สำหรับเธออีกต่อไปเเล้ว "อดทนอีกหน่อยละกัน นะโบว์อีกไม่กี่วันก็จบม.หกเเล้ว " ร่างเล็กบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆขณะทำการบ้านเธอคิดว่าเรียนจบเเล้วจะออกไปหาที่อยู่ข้างนอก ที่สะดวกเเก่การไปทำงานเเละเดินทางไปเรียนมหาลัย โบว์ไปโรงเรียนทุกเช้าเเละหลังเลิกเรียนก็เเวะคาเฟ่ของพี่น้ำผึ้งเพื่อทำงานพาร์ทไทม์ไม่มีขาด "สวัสดีคะพี่น้ำผึ้ง" เธอเอ่ยทักทายพี่น้ำผึ้งสาววัยสามสิบปีเจ้าของคาเฟ่ ที่เธอทำงานอยู่ "อ้าวโบว์ มาพอดีเลย วันนี้สะดวกอยู่ร้านจนถึงร้านปิดมั้ยจ้ะ พอดีพี่ติดธุระหนะ เดี๋ยวพี่เพิ่มค่าเเรงให้" โบว์นิ่งคิดไปพักนึงเพราะเวลาปิดปกติของคาเฟ่ก็คือสองทุ่ม เเต่ถ้าเธอทำเพิ่มเธอก็จะได้เงินเพิ่มขึ้นเเลกกลับการกลับช้าอีกหน่อย " ได้คะ เดี๋ยวโบว์อยู่ร้านให้ก็ได้ " "ดีเลยพี่ขอบคุณโบว์มานะจ้ะ งั้นพี่ไปกก่อนนะ นี่จ้ะกุญเเจร้าน อย่าลืมล็อคด้วยละส่วนกุญเเจค่อยเอามาให้พี่ตอนเช้าก็เเล้วกันนะ " " คะ" หลังจากพี่น้ำผึ้งเจ้าของร้านออกไปโบว์ก็ทำหน้ที่รับออเดอร์เเละชงเมนูน้ำบริการลลูกค้า จนเวลาทุ่มกว่าๆ ลูกค้าเริ่มหมดร้าน โบว์เริ่มเก็บของภายในร้านทำความสะอาดบริเวณเคาน์เตอร์ ชงน้ำเเละปิดกระจกร้านล้อคหน้าต่างเชคความเรียบร้อยก่อนจะออกมาล้อคประตูร้านเเน่น เตรียมตัวเดินกลับ ระยะทางจากคาเฟ่ไปโรงเรียนก็เกือบๆกิโลนึงดีหน่อยที่อยู่ในเมือง มีไฟส่องสว่างตลอด เธอเลยไม่รู้สึกกลัวมากนัก "วันนี้ทำไมกลับมืดนักหละหนูโบว์ " เด็กสาวเบะหน้าเพราะคนที่ทักเธอคือลุงองอาจอีกเเล้ว "คะพอดีหนูเพิ่งเลิกงาน" เธอตอบออกไปก่อนจะรีบเดินเลี่ยงเข้าไปในตัวบ้านพัก เเต่ไม่วายลุงองอาจตามมาดักเธออีก "เดี๋ยวก่อนสิหนูโบว์ คุยกันก่อนสิ ลุงมีเรื่องจะคุยกับหนูนะ " ไม่คะ เเต่หนูไม่มีอะไรจะคุยกับลุง ขอตัวก่อนนะคะ เธอรีบเปิดประตูก่อนจะดันตัวเองเข้าไปเเล้วรีบปิดลงเสียงดังปัง .. "โถ่เว้ย อีเด็กนี่อย่าทำเล่นตัวไปหน่อยเลย กูไม่ยอมเพ้หรอมึงระวังตัวเอาไว้เถอะ " เสียงลุงองอาจสามีของเเม่ครูนิ่มโวยวายอยู่หน้าห้องเธอโดยไม่เกรงกลัวใครเลยวซักนิด โบว์ตัดสินใจเเน่วเเน่เเล้วว่าเธอจะออกอยู่ข้างนอก โดยเช่าหอพักอยู่ เพราะเธอพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง