"พี่พาฝันมาแล้ว"
"พี่มาวินมาแล้ว"
"พี่รักมาแล้ว"
"พี่คุณมาแล้ว"
"พี่อุ่นมาแล้ว"
"พี่เอื้อมาแล้ว"
"พี่เอิงเอยมาแล้ว"
ทันทีที่ประตูห้องพักฟื้นเปิดออก เสียงใสของพี่ๆ ทั้งเจ็ดก็ดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น ดีใจ หลังจากที่ติวกับเตอร์ไปรับกลับจากโรงเรียน
"ชู่วววว..." ผู้ใหญ่ในห้องต่างยกมือขึ้นมาใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากตนเอง เป็นเชิงบอกว่าไม่ให้ทุกคนส่งเสียงดังกันโดยมิได้นัดหมาย
"นินๆ จุ๊ๆ" คนที่เคยเป็นน้องเล็กสุดอย่างญาณินก็ยกมือขึ้นเลียนแบบท่าทางของผู้ใหญ่
"น้องหลับอยู่ครับ" ปุณณ์บอกแทบจะเป็นเสียงกระซิบ
นักเรียนตัวน้อยทั้งเจ็ดคนยกมือขึ้นมาแล้วแตะนิ้วชี้ที่ริมฝีปากตัวเอง หันซ้ายหันขวาเป็นสัญญาณว่าห้ามส่งเสียงดัง ก่อนจะค้อมตัวค่อยๆ ก้าวย่องให้ฝีเท้าเบาที่สุด เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากทุกคน
"แล้วเมื่อไหร่จะเดินมาถึงกันล่ะนั่น" พรพระพายว่าอย่างขำๆ กับท่าทางของเหลน
"เดินกันปกติก็ได้ครับเด็กๆ เดิน
