เจ้าสามออของพ่อปัณณ์กับแม่อีฟนั่งยองๆ มองเจ้าลูกแมวน้อยสีส้มกินนมแพะ ในห้องว่างบนชั้นสองของบ้านที่ตอนนี้มีทั้งกระบะทราย ที่ใส่อาหาร ที่นอนสำหรับแมว
"ฉ้มฉ้มกิงนมเยอะๆ นะ จะได้โตไวๆ กิงเฉดจะได้นอง ฉ้มฉ้มยังเด็กอยู่ ฉ้มฉ้มอย่านองดึกยู้ไหม เปงเด็กนองดึกจะทำให้ไม่แข็งแยง" เอิงเอยบอกเจ้าลูกแมวน้อยพลางยื่นมือไปลูบหัวเบาๆ ขณะที่มันกำลังกินนมในภาชนะสำหรับใส่อาหารแมว
"ฉ้มฉ้มนองตัวเดียว พี่ไออุ่นกับเอิงเอยว่าฉ้มฉ้มจะกลัวไหม"
"นั่งฉิ เอิงเอยว่าฉ้มฉ้มต้องกลัวแน่ๆ เยย"
"เยาเอาฉ้มฉ้มไปนองห้องเยาดีไหม" ไออุ่นออกความเห็น
"ไม่ดีค่ะ ส้มส้มต้องนอนที่นี่" อีฟเอ่ยขึ้น
"ฉ้มฉ้มจะต้องกลัวหรือไม่ก็ฝังย้ายนะคะคุงแม่ ถ้าฉ้มฉ้มนองห้องพวกเยาไม่ได้ งั้งเอิงเอยมานองกับฉ้มฉ้มห้องนี้ได้ไหมคะ"
"ส้มส้มต้องนอนที่นี่ตัวเดียวค่ะ แล้วทุกคนก็ไปนอนได้แล้ว" อีฟบอกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทำเอาเด็กน้อยทั้งสามหน้าสลดไปตามๆ กัน
"
