“ฉันขอให้คุณออกไปจากชีวิตฉันกับลูก!!หวังว่าคุณคงทำให้ฉันได้”
“พราว”
“ถือว่าฉันขอ!! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณแม้แต่วินาทีเดียว เห็นแล้วฉันอยากจะอ้วก” คำพูดไม่ไยดีของพราวฟ้าทำให้อคินสะอึกแทบพูดไม่ออก ได้แต่เรียกชื่อของเธอแบบนั้นเผื่อว่าเธอจะเห็นใจเขาบ้าง
“พี่ทำไม่ได้”
“คุณมันก็รักแต่ตัวเอง” น้ำเสียงค่อนขอดของพราวฟ้า ต่อว่าอคินเมื่อเขาไม่สามารถทำตามคำขอของเธอได้
“พราวอย่าใจร้ายกับพี่สิ”
“วันที่คุณทำร้ายฉันด้วยการกระทำและคำพูด ฉันไม่เคยขอให้คุณหยุดแม้แต่ครั้งเดียว”
“ครับ พี่ผิดเอง”
“ออกไปให้พ้นจากหน้าฉัน”
“พี่ทำไม่ได้”
“งั้นฉันออกไปเอง” พราวฟ้ากำลังจะดึงสายน้ำเกลือออกจากหลังมือ อคินเมื่อเห็นแบบนั้นเขารีบเดินเข้าไปห้ามพราวฟ้าทันทีและเป็นฝ่ายขอเดินออกจากห้องเอง
ความโกรธของพราวฟ้าที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน มันทำให้อคินไม่อยากให้เธอโกรธจนกลายเป็นเกลียดเขาไปมากกว่านี้
“อย่าพราว พี่ออกไปเองครับ
