เเดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องพักฟื้น พะแพงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ช่วงเอว พอเริ่มขยับตัวเธอก็พบว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่คนเดียว แต่มีแผงอกแกร่งของหมอแทนที่ซ้อนอยู่ด้านหลัง และวงแขนหนาที่โอบกอดเธอไว้แน่นประดุจสมบัติล้ำค่า
"ตื่นแล้วเหรอครับ.. หืม หิวรึเปล่า "
เสียงทุ้มแหบพร่าตามประสานคนเพิ่งตื่นดังชิดใบหู
"พี่หมอ ตื่นนานหรือยังคะ?"
พะแพงพลิกตัวกลับไปหาเขา พบว่าคุณหมอจอมบงการนอนจ้องหน้าเธออยู่ก่อนแล้ว สายตาคมกริบนั้นเต็มไปด้วยความรักและร่องรอยของความโหยหา
"ตื่นมาดูหน้าเมียกับลูกพักใหญ่แล้วครับ"
เขาพูดพลางใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออก "เมื่อคืนพี่ผ่าตัดเหนื่อยมากเลย... ขอเติมพลังงาน เติมเข้าร่างกายหน่อยได้ไหมครับ?"
ไม่รอให้พะแพงได้ตั้งตัว หมอแทนก็ประคองใบหน้าหวานแล้วบดจูบลงไปทันที มันไม่ใช่แค่จูบทักทายยามเช้าธรรมดา แต่เป็น มอร์นิ่งคิส ที่ลึกซึ้งแล
