พะเเพงยืนอึ้งอ้าปากค้าง ของในมือร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น เสียงเเจกันตกลงพื้นแตกดังเพล้งพอๆ กับหัวใจของพะแพงที่แตกสลายลงในวินาทีนั้น ภาพใบตรวจครรภ์และคำว่า ท้องมันกระแทกหน้าจนเธอหายใจไม่ออก
" พะแพง พะเเพงเดี๋ยวสิ ฟังพี่ก่อน"
เสียงของหมอแทนร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แต่พะแพงไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เธอหมุนตัวแล้วออกวิ่งสุดชีวิต แรงสั่นสะเทือนจากการวิ่งทำให้น้ำตาที่คลออยู่ร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสาย เธอวิ่งผ่านพยาบาลและคนไข้ที่มองมาอย่างตกใจ มุ่งหน้าไปที่ลิฟต์แต่ลิฟต์ดันไม่มาทันใจ เธอจึงตัดสินใจวิ่งลงบันไดหนีไฟแทน
"พะแพง หยุดเดี๋ยวนี้"
เสียงตะโกนของหมอแทนดังไล่หลังมาติดๆ เขาแกะมือหมอรินที่พยายามยื้อไว้ออกอย่างไม่ใยดี แล้ววิ่งตามพะแพงมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่า
พะแพงวิ่งทะลุออกมาทางประตูหน้าโรงพยาบาล ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอพยายามจะโบกแท็กซี่แต่ไม่มีคันไหนว่าง ความร
