ว่าจะไม่สนใจแล้วเชียวแต่ดวงตามันบังคับไม่ได้ มองไปก็เห็นชื่อคนที่ส่งการ์ดนั้นมาเต็มสองตาเลย
"โบวี่.." ข้อความในการ์ดถึงแม้จะไม่เขียนมาตรงๆ แต่ก็เข้าใจได้ว่าเจ้าของกระเช้าดอกไม้นี้อยากจะกลับมาคืนดี สำหรับคนที่ส่งมาเธอไม่ได้แปลกใจหรอกเพราะเห็นความพยายามของผู้หญิงคนนี้อยู่ แต่เธอแปลกใจตรงที่มันมาวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาได้ยังไง ถ้าเจ้าของเขาไม่อนุญาตให้วางแล้วมันจะอยู่ตรงนี้ไหม
จังหวะนั้นหญิงสาวก็หมุนตัวจะกลับออกจากห้องประจวบเหมาะกับประตูห้องเปิดเข้ามาพอดี และคนที่เปิดก็คือเจ้าของห้องนี้
"ทำไมรีบมาทำงานจัง" ขุนไกรเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ช่วยและเลขาที่กำลังยกเครื่องดื่มตามเข้ามาอีกคน
"ถ้าไม่อยากให้มาก็บอกสิคะจะได้ไม่ต้องมา" พูดจบขาเรียวก็ก้าวไปข้างหน้า แต่จังหวะที่กำลังจะเดินผ่านเขามือหนาก็ได้เอื้อมไปคว้าแขนเธอไว้ก่อน
"เป็นอะไรหรือเปล่า" ตอนที่พูดเขายกมือขึ้นมาเช็คอุณหภูมิร่างกายของเธอว่าไม่
