"มั่นใจนะว่าจะออกไป" ต้นข้าวเหมือนถูกตบหน้า เพราะดูเธอจะเป็นห่วงมันโดยไม่ห่วงความรู้สึกของเขาเลย
"ก็ในเมื่อคุณไม่ช่วยจะให้ฉันอยู่ไปทำไมล่ะคะ"
"เธอเห็นคนอื่นดีกว่าฉันเหรอ"
"ฉันไม่เคยเห็นใครดีกว่าคุณ"
"เธอกำลังทำให้ฉันเห็นอยู่นี่ไง"
"พวกเขาคือเพื่อนของฉัน และที่เขากำลังเดือดร้อนอยู่เพราะฉันเป็นต้นเหตุ แล้วคุณจะให้ฉันนั่งมองดูพวกเขาถูกลงโทษอย่างนั้นเหรอ"
"แต่มันไม่ได้เห็นเธอเป็นเพื่อน"
"ลิขิตคือเพื่อนของฉัน ถ้าคุณคิดว่าลิขิตสนใจฉันแบบชู้สาวคุณคิดผิดแล้วล่ะ เพราะคนที่ลิขิตสนใจไม่ใช่ฉัน"
"ทำไมจะไม่ใช่แค่สายตามันฉันก็ดูออก"
"นั่นเพราะคุณอคติไง"
"ฉันอคติหรือเธอตาบอดมองไม่เห็น"
"พอเถอะค่ะ ถ้าไม่คิดจะช่วยก็ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว"
"ฉันบอกว่าไม่ให้ออกจากห้องนี้ไง"
"ฉันจะไป คุณไม่มีสิทธิ์มารั้งตัวฉันไว้"
"ฉันมีสิทธิ์เต็มที่" ว่าแล้วมือหนาก็เอื้อมไปกระชากตัวผู้หญิงที่กำลังจะเปิดประตู จนร
