เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องมืด ร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟามองมันแวบหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วกดปิดหน้าจอ มันเป็นสายที่ห้าของคืนนี้แล้ว...
“รับสายสักทีเถอะว่ะ” ปลายสายบ่นพึมพำขณะยืนอยู่ใต้แสงไฟข้างถนน เสียงสัญญาณตัดไปอีกครั้ง ทำให้เขาเผลอกำโทรศัพท์แน่นขึ้น
อีกฝ่ายไม่เคยเมินเฉยต่อเขาแบบนี้มาก่อนเลย...
เขาสูดลมหายใจลึก แล้วตัดสินใจกดโทรออกอีกครั้ง และครั้งนี้ คนปลายสายก็รับในที่สุด
“ไอ้...”
“กูว่า... เราควรห่างกันสักพัก” น้ำเสียงแสนเย็นชาตอบกลับมาโดยไม่ต้องคิดอะไร
เสียงนั้นเบาแผ่ว ทว่ากระแทกเข้าเต็มอกคนฟัง
“หมายความว่าไง?” ภูวเรศหัวเราะเบาๆ คล้ายไม่เข้าใจ แต่หัวใจเต้นแรงราวกับจะหยุดทำงาน
“ไอริณท้องและฉันอยากแก้ตัว” คำตอบที่ได้รับมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจของอีกฝ่าย “กูต้องรับผิดชอบ กูต้องอยู่ข้างเธอ”
“แกรักนางมารร้ายนั่นเหรอ?” เสียงนั้นเบาและสั่นไหว แต่ก็ชัดเจนพอจะทำให้คนฟังหลับตาลงอย่
