สีหน้าที่ดูเหมือนจะโกรธจริงจังของคุณเฟยทำให้ฉันแอบรู้สึกผิดไม่น้อย แต่ทำยังไงได้บอกมิลินไปแล้วนี่นา
“ยะ... อย่าดุหนูสิคะ เดี๋ยวถ้ามิลินกลับหนูจะจัดชุดใหญ่ให้นะคะ ^_^”
“ฉันต้องการ… ตอนนี้”
“ตอนนี้ไม่ได้เพื่อนหนูมาเฮียเข้าใจหน่อยสิ”
“เธอทำกับฉันเกินไปแล้วนะน้ำอิง”
“นะคะ หนูสัญญาว่าจะไม่ทำให้เฮียผิดหวัง ^_^”
“ครึ่งชั่วโมง ฉันให้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง”
“รับทราบค่ะ ^_^”
“ถ้าเกินครึ่งชั่วโมงฉันจะไปอุ้มเธอขึ้นห้อง”
คุณเฟยพูดทิ้งท้ายพร้อมกับถอนหายใจหนัก ๆ แล้วลุกขึ้นจากตัวฉัน จากนั้นก็หยิบเสื้อผ้ามาใส่ ฉันเองก็รีบแต่งตัวเพราะมิลินโทรมาสามสายแล้ว
หลังจากใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยฉันก็เดินมารับมิลินที่หน้าประตูบ้าน
“ทำไมจู่ ๆ ถึงมาหา…”
“น้ำอิง อึก~”
มิลินโผล่เข้ากอดฉันแล้วร้องไห้โฮออกมา ทำเอาฉันทำตัวไม่ถูก
“มิลินเป็นอะไร เธอร้องให้ทำไม”
“ฉัน อึก~ ฉันรู้สึกแย่จัง ฉันไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าเธ
