ผ่านมาถึงช่วงเย็น
ฉันหลับไปเพราะฤทธิ์ของยาที่หมอให้ คิดว่าตื่นมาคงไม่เจอคุณเฟยแล้ว แต่ผิดคาด!! ลืมตาขึ้นก็เห็นว่าเขานอนขดตัวอยู่บนโซฟา ภาพนักธุรกิจที่รวยระดับมหาเศรษฐีนอนอย่างเรียบง่ายแบบนั้นทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้
“ปวดฉี่จัง” ฉันพึมพำเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ เพราะกลัวคุณเฟยจะตื่น
แต่ทว่าพอเริ่มขยับตัวคนที่นอนอยู่บนโซฟาก็ลืมตาขึ้น ฉันพยายามทำให้เบาที่สุดแล้วนะแต่ทำไมคุณเฟยถึงรู้สึกตัวง่ายขนาดนี้
“จะไปไหน?” พอลืมตาขึ้นก็ถามฉันทันที
“หนูทำให้คุณตื่นหรือเปล่าคะ”
“ฉันถามว่าจะไปไหน” จู่ ๆ ก็ทำเสียงเข้มราวกับฉันมีความผิดอะไรอย่างนั้นแหละ “ไปเข้าห้องน้ำค่ะ แค่นี้ไม่เห็นต้องดุเลย”
คุณเฟยลุกขึ้นจากโซฟาเดินมาใกล้ ๆ ฉันที่นั่งอยู่ แล้วบอก “เดี๋ยวฉันพาไป”
“มะ... ไม่เป็นไรค่ะห้องน้ำอยู่แค่นี้เอง”
คำปฏิเสธของฉันเหมือนอากาศเพราะคุณเฟยทำเป็นไม่ได้ยินแล้วอุ้มฉันขึ้นจากเตีย
