ไม่กล้าสบตากับคุณเฟยเลย กลัวหัวใจมันจะเต้นแรงมากกว่าเดิม กลัวว่าตัวเองจะเขินจนเผลอทำอะไรที่ไม่รู้ตัว
กริ้ง~ (เสียงโทรศัพท์) คุณเฟยละสายตาจากใบหน้าของฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย ฉันเหลือบตาดูเล็กน้อย เมื่อรับสายแล้วเขาก็เอาแต่มองฉันเหมือนเดิม
“วันนี้ฉันไม่เข้าประชุม เลื่อนไปอาทิตย์หน้า”
คงจะเป็นเลขาโทรมา ไม่รู้ปลายสายตอบว่าอะไรคุณเฟยถึงได้ขมวดคิ้วเข้มขนาดนั้น
“ทำไมถึงเลื่อนประชุมไม่ได้”
เงียบฟังปลายสายครั้งหนึ่ง คุณเฟยก็พ่นหายใจออกมาหนัก ๆ แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไร “ฉันจะรีบไป”
พูดจบเขาก็กดตัดสายแล้วเก็บโทรศัพท์เอาไว้ในกระเป๋าเหมือนเดิม
“ฉันมีธุระที่บริษัท”
“ค่ะหนูได้ยินแล้ว”
คุณเฟยเดินมาหยุดข้าง ๆ เตียงแล้วก้มลงมาใกล้ ๆ จากนั้นก็เอ่ยเสียงทุ้ม “ฉันจะรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อน”
เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสคำว่าพิเศษจากคำพูดของคุณเฟย ทั้งใบหน้าที่ใกล้แค่คืบและคำพูดแบบนั้นทำเอาแ
