Talk เฟย
“นายครับ คนขับรถบอกว่าผู้หญิงของนายไม่ได้รออยู่ที่มหาวิทยาลัยเพื่อนของเธอไปส่งหรือเปล่าครับ”
“ไม่ได้รออยู่ที่มหาวิทยาลัย?” ผมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินว่าน้ำอิงไม่ได้รออยู่ทั้งที่สั่งให้รอแท้ ๆ ก่อนจะกดโทรศัพท์โทรออกไปหาเธอทันที
รอสายไม่นานเธอก็กดรับ แต่คำถามของเธอนั้นทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล
(อยู่ที่หน้าบ้านแล้วค่ะ ไม่เห็นต้องโทรตามเลย คราวหน้าบอกก่อนสิคะ ว่าจะให้คนขับรถพาไปไหน หนูตกใจนะพามาบ้านใครก็ไม่รู้แบบนี้)
“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน บ้านใคร รีบบอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ใครไปรับเธอ ขึ้นรถมั่วซั่วแบบนั้นได้ไงฮะ!!”
(หือ คะ... คุณว่ายังไงนะคะ)
เหมือนโทรศัพท์ถูกใครสักคนแย่งไป เมื่อรู้ว่าสถานการณ์ไม่ค่อยจะดีผมก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ หงุดหงิดที่เด็กนั่นขึ้นรถคนอื่นมั่วซั่วจนเกิดเรื่องขึ้นจนได้
“สั่งให้คนไปเปิดดูกล้องวงจรปิดที่มหาวิทยาลัยทุกตัว สืบมาให้ได้ว่าทะเบียนรถที่มารับ
