หลังจากกินไอศกรีมเสร็จคุณเฟยก็ได้พาฉันเดินดูเสื้อผ้าต่อทั้งที่เขาบอกว่ามีประชุม
ในหัวของฉันมันดันเอาแต่คิดถึงภาพที่คุณเฟยตักไอศกรีมป้อน
ปฏิเสธเขาแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกดีเป็นบ้า
เฮ้อ…!!
คงเป็นเพราะไม่ชินกับการซื้อของในห้างก็เลยไม่รู้ว่าจะเอาเสื้อผ้าแบบไหนดี ถ้าเป็นตลาดแถว ๆ บ้านคงได้ไปหลายชุดแล้ว
“เลือกได้หรือยัง”
“คุณเลือกชุดพวกนั้นให้หนูได้ไหมคะ” ฉันไม่ได้จริงจังกับคำขอนี่เท่าไรหรอก แค่นึกสนุกอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะตอบว่ายังไง
“เสื้อผ้าของเธอจะให้ฉันเลือกได้ยังไง” เป็นการตอบที่พยายามหาคำพูดดี ๆ ทั้งที่อยากจะใช้คำร้าย ๆ แบบก่อน
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้นะคุณเฟยต้องตอบว่า ‘มีตาก็เลือกเอง’ แน่ ๆ
“หนูเลือกไม่ถูกนี่ คุณก็เลือกชุดที่เหมาะกับหนูมาสิคะ”
ไม่คาดคิด! ฉันแค่พูดเล่น ๆ แต่คุณเฟยเดินไปเลือกดูชุดให้จริง ๆ แต่ชุดที่เขาเลือกมานั้นมันช่างดูไม่สมวัยฉันเลย เป็นชุดลายดอกคอปกความยาวคลุมตาตุ่มมอ
