หมับ!! ฝ่ามือหนาคว้ามาจับข้อเท้าหวังจะดึง แต่ครั้งนี้ฉันรู้ตัวก่อนก็เลยรอด ถึงจะรอดแต่ไม่ได้แปลว่าหลุดพ้น เพราะคุณเฟยได้ขึ้นมาบนเตียงจุดหมายของเขาคือร่างกายของฉัน
“จะปิดปากไว้แบบนั้นทำไม กลัวฉันจะยัดเยียดเข้าไปในปากเธอขนาดนั้นเชียว?”
“… เปล่าค่ะ หนูไม่ได้กลัวแค่รู้สึกไม่อยากทำ”
“รู้ว่าไม่มีทางปฏิเสธได้แล้วจะขัดขืนทำไม” ร่างหนาเปลือยเปล่าเตรียมพร้อมทำศึกโดยไม่ถามความสมัครใจของฉันเลย
หากครั้งนี้ไม่ใช่การลงโทษฉันก็คงยอมไปแล้ว แต่พอได้ยินว่าลงโทษก็เลยเกิดความกลัว เพราะคุณเฟยมักจะรุนแรงทุกครั้งในเวลาที่มอบบทลงโทษให้
“เธอไม่ชอบใช้นิ้วฉันก็ไม่ทำ ตามใจขนาดนี้แล้วทำไมไม่ยอมเป็นเด็กดีของฉันสักที หื้ม~”
ตอนนี้แผ่นหลังของฉันมันแนบติดมากับขอบเตียงแล้ว ไร้หนทางหนี ใบหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้ ๆ กับแววตาเจ้าเล่ห์นั่น
“ถ้าขยับหนีอีกฉันอาจจะทำให้เธอเจ็บจนเดินไม่ได้”
“…” กำลังคิดขยับเลยเชียว พอได้ยิน
