ชาลีเช็ดทำความสะอาดโต๊ะภายในร้านกาแฟดังเช่นทุกวัน สองตาก็เหลือบมองมุมห้องซึ่งลูกชายกำลังขะมักเขม้นวาดรูปโดยมีเจ้าของตึกมานั่งมองเหมือนทุกครั้ง
ลูเซียลงจากห้องพักมาหาลูกเธอในช่วงสี่โมงครึ่งของทุกวันจนกลายเป็นเรื่องชินตาคนในตึกนี้เสียแล้ว การมาขลุกอยู่ในร้านของเขานอกจากจะทำให้ลูกติดหนึบกับเขาขึ้นทุกวัน ยังทำให้พนักงานไม่กล้าลงมาซื้อกาแฟในช่วงเวลานี้อีกต่างหาก
เสียรายได้หมด
กริ๊ง~ กริ๊ง~
เสียงกระดิ่งประตูร้านทำให้คนเพิ่งบ่นเรื่องรายได้ในใจกลับมามีรอยยิ้ม แต่เมื่อหันไปมองทางเข้า รอยยิ้มนั้นก็ค่อยๆ หุบลงช้าๆ หลังจากเห็นว่าใครเดินเข้ามา
“แอ๋ม”
ชาลีจ้องมองการแต่งกายของอีกฝ่ายก็พอดูออกมาทำงานออฟฟิศ เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเหลืองคอตุ๊กตากับกระโปรงทรงสอบเหลือเข้าดูเซ็กซีไม่น้อย หากจำไม่ผิดเหมือนแอ๋มจะจบบัญชีมหาวิทยาลัยประจำจังหวัด
“ฮาย~ ชิงช้าชาลี” แอ๋มยกมือโบกสองมือทักทายด้วยความร่าเริง แถมยังเรีย
