ชาลีนึกออกอยู่ร้านเดียวคือผัดไทยฝั่งตรงข้าม สตรีตฟู้ดร้านเดียวที่ใกล้ที่ทำงานและอร่อยจนคนแน่นร้านเกือบทั้งวัน เพียงแค่ข้ามถนนมาจากฝั่งลุกซ์ ลิมิเต็ดบรรยากาศข้างหน้าก็เปลี่ยนไปราวกับหลุดไปอยู่อีกโลก
กลิ่นควันจากเตาถ่านและเสียงดังจากพนักงานในร้านที่ตะโกนขานออเดอร์ของโต๊ะลูกค้า จนโต๊ะอื่นๆ รู้หมดว่าสั่งอะไรไปบ้าง แม้จะหาความเป็นส่วนตัวไม่ได้ แต่สำหรับคนไทยเรื่องพวกนี้กลายเป็นเรื่องคุ้นชินไปแล้ว
“ที่นี่เหรอ?” คนที่เดินตามหลังมาถามขึ้น พร้อมกับผินหน้ามองบรรยากาศโดยรอบ
สีหน้าเรียบเฉยของสาวผมบลอนด์ทำให้ชาลีเดาไม่ออกว่าเธอชอบหรือไม่ชอบร้านที่พามา จึงคิดเอาเองว่าอาจจะแปลกตาสำหรับชาวต่างชาติอย่างเธอเท่านั้น
“ร้านนี้อร่อยและดังมากในย่านนี้ค่ะ ผัดไทยเป็นอาหารประจำชาติที่ทั่วโลกให้การยอมรับ ถึงขนาดอ็อกฟอร์ดดิกชันนารียังบรรจุให้เป็นคำสากลเช่นเดียวกันพิซซ่า” มือบางหยิบเมนูของร้านที่ทำจากกระดาษเคลือบพ
