ตอนที่ 22
ตัวการ
"ทำอะไรของคุณคะ"
ชมพูแพรเอ่ยถามเสียงขุ่น แต่อีกฝ่ายก็ยังคงความเอาแต่ใจของตัวเองไว้ได้อย่างคงเส้นคงว่า ปากเต็มไปด้วยน้องหมาเอ่ยเหน็บออกไป
"จะคุยอะไรกันนักหนา หนวกหู ไม่มีสมาธิขับรถ"
"ฉันก็ไม่ได้เสียงดังอะไรขนาดนั้นนี่ หาเรื่องกันรึไง"
"..."
ไม่มีคำตอบอะไรนอกจากกระพุ้งแก้มที่ถูกลิ้นดุนดันจนขยับไปมาของเจ้าตัว ทั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะคืนมือถือให้เธอเลยด้วยซ้ำ
นั่นมันทำเอาชมพูแพรยิ่งไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากพองแก้มอมลมด้วยความขัดใจ ปากก็บ่นออกไปด้วยความหงุดหงิด
"พี่ธันอุตส่าห์ชวนไปกินข้าวแท้ ๆ ยังไม่ได้ตอบเลย"
"อยากไปกินกับมันมากนักรึไง"
เสียงขุ่นโพล่งขึ้นมาอีก รังสีเอาแต่ใจและกดดันนั่นมันทำเอาชมพูแพรรู้สึกกลัวแปลก ๆ จนไม่กล้าจะพูดอะไรอีก ตัวรถตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะแต่ยังคงแล่นไปตามทางเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดหมายในที่สุด
หากแต่ถ้ามันเป็นคอนโดหรูอย่างเคย หัวคิ้วข
