จื่อเถาไม่มีเวลาคิด เขาไปเจียงซูหลายครั้ง คงมีทางลัด ยิ่งเห็นเขาพกตำลึงไปสามถุงไม่ให้ขาดก็นึกขำนัก
‘ช่างเป็นองค์ชายแสนรอบคอบนัก’
“ไปกันเถอะอย่าชักช้า” จื่อเถาบอกแล้วม้าสามตัวก็มุ่งออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปเจียงซูทันที
ลู่หลงกับลู่จิ่นกระโดดลงจากรถม้าวิ่งกระหืดกระหอบแทนที่จะไปกลับเรือนตน ก็ไปแจ้งพี่ชายเผิงก่อน
“พี่ชายเผิงพี่จื่อเถาเกิดเรื่องแล้วขอรับ” เผิงเหยียนเพิ่งกลับจากในวังเรื่องส่งฎีกาขึ้นถวาย กำลังเปลี่ยนชุดเขาก็ต้องรีบตวัดผ้าขึ้นแล้วสวมให้รวดเร็วทันที พร้อมกับหยิบกระบี่ไปด้วย
“อาหลงมีอะไร” เผิงเหยียนเห็นลู่หลงเอามือจับเข่าตนเองแล้วก็ยืนหอบ นึกร้อนใจ
“พี่จื่อเถากลับเจียงซูด่วนแล้วขอรับ ควบม้าเร็วไปเหลาจื่อเถามีปัญหา ไปกับท่านพ่อข้ากับองค์ชายรอง” พูดไปก็หอบไป
“แล้วพวกเจ้าเล่า” ไปกับองค์ชายรองได้อย่างไร เขาไม่ชอบใจเสียเลย
“กำลังจะไปเก็บของจำเป็นของพี่จื่อเถาแล้วจะเอารถม้
