จื่อเถาผัดอีกสองรอบเส้นก็หมดเป็นอันเก็บกลับบ้าน นางรู้สึกว่าช่วงนี้เงินในกระเป๋างอกเร็วขึ้น เพราะขายเท่าเดิมก็ยังงอกมาอีกตำลึงถึงสองตำลึง โดยวันพรุ่งนี้นางสั่งไก่ไปหมักเพื่อย่างอีกด้วย ในเมื่อมากันหลายคนเช่นนั้น ก็ขอใช้งานจนกว่าคำสั่งแต่งตั้งจะมาก็แล้วกัน
เมื่อจื่อเถากลับ สององค์ชายก็กลับด้วยเช่นกัน แต่มีหนึ่งคนที่ช่างประจบเอาใจพวกเขาดีนัก
“พี่ชายองค์รัชทายาท ท่านมาอยู่นานหรือไม่” ลู่หลงเห็นเขาหน้าเศร้ารีบประจบทันที จะได้สดชื่อขึ้น
“ข้าก็ไม่รู้ อาจจะอยู่ตลอดไปก็ได้”
“เช่นนั้นท่านนอนห้องข้า” ลู่หลงอาสาอยากดูแลพี่ชายองค์รัชทายาทเอง แต่ประกายตาเจ้าเล่ห์โดนจื่อเถาจับได้เสียก่อน
“เจ้าจะประจบเอาอะไรจากเขาอีก” จื่อเถากล่าวอย่างรู้ทัน
“ปะ...ป่าวน้าพี่จื่อเถา ข้าเป็นคนมีน้ำใจต่างหากเล่า”
นางไม่เชื่อหรอก ลู่หลงจอมกะล่อนเจ้าต้องหวังอย่างอื่น นางมั่นใจ
“โธ่...พี่จื่อเถา” ลู่หลงพยายามแก้
