การเตรียมกลับเมืองหลวงครั้งนี้แน่นอนว่าเป็นขบวนที่ใหญ่ ราชสำนักส่งทหารม้ารับถึงสามพันนายเพื่ออารักขา ที่สำคัญใครจะคาดคิดว่าเผิงเหยียนและบิดาจะได้รับหน้าที่ให้พาพวกนางกลับ
“คารวะเจ้าค่ะท่านลุงเผิง” จื่อเถาประสานมือย่อคารวะอย่างงดงามตามแบบกุลสตรีจนเผิงหยวนลืมเจ้าหนูน้อยที่วาจาฉะฉานเจ้าคิดเจ้าแค้น เจ้าแผนการคนนั้นไปสิ้น เหลือแค่เพียงสตรีแรกแย้มวัยใกล้ปักปิ่นผู้นี้แทน
“ไม่ต้องมากพิธีหรอก แม่เจ้าเล่า” เผิงหยวนที่รับรู้จากเจี้ยนกั๋วแล้วว่าชิงชิงนางตัดสินใจคบหากับไป๋อวิ๋น หรือเรียกให้ถูกตอนนี้คือเขามีตำแหน่งเป็นถึงองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นจิงฉู่ แน่นอนว่าไม่ว่าฐานะ หน้าตา ล้วนเหนือกว่าเขามาก เขาจึงยอมถอยแต่โดยดี แม้ก่อนหน้าคิดเกี้ยวนางให้มาเป็นภรรยาของเขาก็ตาม เพราะคิดว่านางเหมาะกับเขา
แต่ตอนนี้เห็นทีว่ารักแท้ของเขาจะแพ้คนใกล้ชิดอย่างไป๋อวิ๋นเสียแล้ว
“อยู่ด้านในเจ้าค่ะ ท่านลุง” จื่อเถาบอกด้วยท
