“แม่นางจื่อเถาผู้นี้ไม่ใช่คือลูกสาวของแม่นางชิงชิง ที่เคยแต่งเป็นภรรยาเอกตระกูลฟู่เฉียนแล้วโดนปลดให้เป็นอนุภายหลังหรือ” คนในงานคนหนึ่งกล่าวขึ้น และนั่นเป็นด้านหลังของจื่อเถาและมารดา
“น่าจะใช่นะ ครั้งเมื่อยายหนูนั่นตอนเด็กเปิดร้านเต้าหู้ตระกูลบิดารังควานจนต้องหนีไปเจียงซู ใครจะรู้ว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับสององค์ชายด้วย”
จื่อเถาหันมองหน้าท่านแม่ของนางด้วยห่วงกังวลเรื่องชื่อเสียง ลำพังนางแค่เรื่องนินทาพวกนี้ไม่ระคายหูนางหรอก แต่ท่านแม่ของนางไม่ใช่
แต่นางลอบมองหลายครั้งท่านแม่ก็ไม่ได้มีสีหน้าที่สลดลง นางไม่รู้ว่าท่านแม่คิดอย่างไร
“ว่ากันว่าที่เจียงซูก็เปิดเหลาอาหารชื่อดังทั้งใหญ่โต คนต่างแคว้นยังต้องมาชิม”
“งั้นรึ”
แล้วบทนินทานางสองแม่ลูกก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ บ้างสืบเสาะที่มา บ้างก็รู้จักยันตระกูลเดิม จื่อเถาเชื่อแล้วว่าหากเราอยู่ในความสนใจของใครสักคน ย่อมทำให้พวกเขาใส่ใจในชีวิตนาง
แต
