ฟู่เฉียนอี้รู้ข่าวว่าจื่อเถาเข้าพิธีปักปิ่นไปแล้วก็เจ็บใจนัก เขาที่เป็นบิดายังไม่ได้รับเชิญ นางตั้งใจไม่เห็นความสำคัญของเขาโดยแท้
“ไป...ออกไป” เสียงตวาดลั่นอย่างไม่สบอารมณ์หลังบ่าวไพร่รายงานเสร็จ ทำให้ฟู่เฉียนอี้อารมณ์เสีย จนเสียงดังเข้าไปยังเรือนของฮูหยินใหญ่จึงต้องเดินออกมาดูว่าสามีมีเรื่องอันใดอีก
“นายท่านเป็นอันใด” หย่าฮวาถามคนรับใช้คนสนิทที่ถูกไล่ออกมายืนหน้าไม่สู้ดีอยู่ด้านนอก
“เรียนนายหญิงคุณหนูจื่อเถาเข้าพิธีปักปิ่นแล้วขอรับ แต่ไม่ได้เชิญนายท่าน จึง...”
“อื้ม...ข้ารู้แล้วไปเถอะ ข้าจะเข้าไปดูนายท่านเอง”
หย่าฮวารู้ว่ายามนี้เป็นการดีที่จะเข้าไปกวนน้ำให้ขุ่น สร้างรอยแผลของสามีเอาไว้ เผื่อนางจะได้แก้แค้นอย่างสาสมกับการไม่ให้เกียรตินางของเขา
“ท่านพี่...คงจะทุกข์ใจเรื่องบุตรสาวอีกแล้วใช่หรือไม่ ข้าบอกแล้วว่านางสองแม่ลูกไม่เห็นหัวผู้ใดหรอก เพราะมีคนที่ให้นางพึ่งพิงได้หรือไม่ใช่
