จื่อเถานั่งนิ่งฟังคนเล่าข่าวในวังในร้านจื่อเถาของตัวเองอย่างออกรส บ้างใส่สี บ้างประโคมข่าวพูดจนไม่รู้ว่ามีความจริงอยู่เท่าไหร่ จนนางส่ายหน้า แต่คนที่นางคิดว่าจะโกรธเคืองผู้คนเหล่านั้นแทนมารดาตน กลับกินข้าวอร่อยได้อย่างหน้าตาเฉย ราวกับในวังไม่มีอาหารกิน
“นี่ท่านจะกินอีกนานไหมฉู่เพ่ยเจวียน” เพราะสนิทสนมกัน นางจึงเรียกเพียงชื่อขององค์ชายรอง
“ก็อาหารร้านเจ้าอร่อยกว่าบ้านข้าเป็นไหน ๆ” เขาจับตะเกียบพุ้ยข้าวแล้วก็คีบขาหมูกินอย่างมูมมาม นี่ถ้าแข่งกินกับเจ้าลู่หลงเห็นทีว่าน้องชายข้าจะแพ้เขาราบคาบ
“ท่านไม่รู้สึกอะไรเลยหรือที่ท่านแม่ของท่านไม่ได้นั่งบัลลังก์หงส์”
“ไม่ได้นั่งน่ะดีแล้ว นั่งสิข้าต้องปวดหัว เดี๋ยวท่านแม่ก็หาเรื่องปลดองค์รัชทายาทให้ข้าขึ้นแทน คราวนี้วังหลวงก็ไม่สงบ” เขาพูดตามในสิ่งที่คิดไว้ และคิดว่าเสด็จแม่ของเขาต้องทำแน่นอน
“ท่านไม่ชอบอยู่เป็นขั้วอำนาจใครสินะ แล้วท่านตาของท่าน
